اروتیک بزانوزانو

بِزانوزانوها به‌خاطر موهایشان نام گرفته‌اند. این واژه تقریباً به معنای بافه‌های کوچک بسیار است و مدت‌ها همین ویژگی بود که مسافران با آن آن‌ها را تشخیص می‌دادند: سری که با ده‌ها بافهٔ فشرده بافته شده بود. آن‌ها در حوضهٔ آنکای در شرق مرکزی ماداگاسکار زندگی می‌کنند، دشت پهناوری که رودخانهٔ مانگورو از آن می‌گذرد و شهر مورامانگا در مرکزش قرار دارد. این سرزمین گذار است. بالای سرشان تپه‌های لخت و کشت‌شدهٔ ارتفاعات مرینا قرار دارد. و در پایین‌تر و به سمت شرق، زمین از میان جنگل‌های بارانی پرشیب به سوی سرزمین بتسیمیسارکا و اقیانوس هند فرود می‌آید. این موقعیت آن‌ها را واسطه کرد و در طول قرن نوزدهم، بیشترِ آنچه میان بندر توآماسینا و پایتخت آنتاناناریوو جابه‌جا می‌شد، از سرزمین یا دست آن‌ها می‌گذشت. جاده هنوز همین مسیر را می‌پیماید و راه‌آهن هم همین‌طور.

زبان آن‌ها مالاگاسی است که از زبان‌های استرونزی است و نزدیک‌ترین خویشاوندانش در جنوب بورنئو هستند. گویش بزانوزانو تقریباً در همان جایی است که خود آن‌ها هستند، میان شکل‌های کوهستانی و ساحلی. مسیحیت، کاتولیک و پروتستان، بیش از یک قرن است که اینجا مستقر شده، اما نیاکان همچنان اقتداری کهن‌تر دارند. آرامگاه‌های خانوادگی یک تبار را به زمین مشخصی پیوند می‌دهند و فاماداهانا، آیینی که در آن مردگان بیرون آورده، با پارچهٔ تازه پیچیده و از میان روستا گردانده می‌شوند و سپس دوباره دفن می‌شوند، همچنان مانند جاهای دیگر ارتفاعات اینجا برگزار می‌شود. فادی، یعنی ممنوعیت‌های به‌ارث‌رسیده از مردگان، هنوز تصمیم‌های روزمره را شکل می‌دهد: چه بخورند، چه زمانی کار نکنند، کدام زمین را دست‌نخورده بگذارند. جنگل آندازیبه در سرزمین آن‌ها قرار دارد و ایندری، بزرگ‌ترین لمور زنده، آنجا با تابو محافظت می‌شود، که بخش بزرگی از دلیل زنده ماندنش همین است. نیروهای مرینا به فرماندهی رادامای I در اوایل قرن نوزدهم آنکای را گرفتند، و این سرزمین به آرامی تسلیم نشد. سخت‌ترین خاطرهٔ مدرن این منطقه ۱۹۴۷ است، زمانی که شورش ضداستعماری در همین نزدیکی آغاز شد و نیروهای فرانسوی با کشتار دسته‌جمعی پاسخ دادند، از جمله زندانیانی که در واگن‌های راه‌آهن ایستگاه مورامانگا تیرباران شدند. امروز دره برنج می‌کارد، گاوهای زبو در دشت می‌چرند، عملیات نیکل و کبالت آمباتوی درست بیرون شهر کار می‌کند، و جنگل همچنان کوچک‌تر می‌شود. بزانوزانوها از کوچک‌ترین ملت‌های شناخته‌شدهٔ ماداگاسکار هستند و کمتر از همسایگان بزرگی که در دو طرفشان قرار دارند توجه می‌بینند. این حساب و کتابِ جمعیت است، نه نشانهٔ اهمیت.