اروتیک سیهاناکا

سیهاناکاها با یک دریاچه تعریف می‌شوند. دریاچه آلائوترا، بزرگ‌ترین پهنه آب در ماداگاسکار، در حدود 750 متری در تپه‌های شمال‌شرق پایتخت قرار دارد. این دریاچه آن‌قدر کم‌عمق است که می‌توان تا دورترین نقاط آن در آب رفت، و حلقه‌ای از باتلاق نی و پاپیروس آن را احاطه کرده که بسیار گسترده‌تر از خود آب آزاد است. نام سیهاناکا معمولاً به‌معنای کسانی که در باتلاق‌ها سرگردان‌اند ترجمه می‌شود، و این نام بیشتر شرح یک شغل است تا شعر. نسل‌های متوالی سیهاناکا لبه‌های تالاب را سد بستند، زهکشی کردند و کشت کردند تا حوضه آلائوترا انبار غلّه جزیره شد، منطقه‌ای که برنج بازارهای آنتاناناریوو را تأمین می‌کند. روستای سیهاناکایی حول این کار سازمان یافته است: شالیزار در دشت‌ها، تله‌های ماهی و قایق‌های پیروگ در کانال‌ها، و حصیر و سبد که از همان نی‌هایی بافته می‌شود که برای مزرعه بعدی پاک می‌شوند. باتلاق همچنین بندرو را در خود دارد، لمور ملایم آلائوترا، که هیچ‌جای دیگر روی زمین زندگی نمی‌کند و هرساله با سوزاندن بیشتر بستر نی برای برنج زمین از دست می‌دهد. مردم و این جانور هر دو در همان فضا رو به کمبودند.

زبانشان ملاگاسی است، یعنی از زبان‌های آسترونزی. گویش سیهاناکا، مانند همه گونه‌های ملاگاسی، به شاخه باریتو تعلق دارد که نزدیک‌ترین خویشاوندانش در بورنئو تکلم می‌شوند، و آن‌قدر به گفتار مرینای مرتفعات نزدیک است که این دو به تدریج در یکدیگر حل می‌شوند. از نظر سیاسی، سیهاناکاها هرگز یک پادشاهی واحد نبودند. آنان در قلمروهای قبیله‌ای زیر فرمان رؤسای محلی زندگی می‌کردند، و همین باعث شد که هنگام پیشروی دولت مرینا به شمال و شرق در اواخر قرن هجدهم، به‌جای رقیب، هدف باشند. رادامای یکم در دهه 1820 آلائوترا را تحت کنترل آنتاناناریوو درآورد. حوضه سپس پایتخت مرتفعات را با برنج و با اسیر تأمین می‌کرد، تاریخی که روایت‌های محلی آن را رمانتیک نمی‌کنند. استعمار فرانسه پس از 1896 همان دشت‌ها را به امتیازهای تجاری برنج تبدیل کرد، و از آن زمان دولت به برداشت آلائوترا علاقه‌مند بوده است. امروز بیشتر سیهاناکاها مسیحی‌اند، پروتستان یا کاتولیک، بی‌آنکه این امر معماری کهن تعهد به رازانا، یعنی نیاکان، را جابه‌جا کرده باشد. گورها چنان ساخته می‌شوند که از خانه‌ها دوام بیاورند. با درگذشتگان مشورت می‌شود، به آنان خوراک داده می‌شود، و در برخی جاها جسدها بیرون آورده، دوباره پیچیده و بازگردانده می‌شوند، در آیین فامادیهانا که سیهاناکاها با همسایگان مرتفعاتی‌شان مشترک دارند. فال‌بینان هنوز با دانه‌ها سیکیدی می‌اندازند تا مسئله‌ای را بخوانند، و فادی، یعنی ممنوعیت‌های محلی، از یک روستا به روستای دیگر تغییر می‌کند، به شیوه‌هایی که بیگانه معمولاً با شکستن یکی از آن‌ها کشف می‌کند.