اروتیک وانجی

وانجی‌ها مردمی بانتوزبان در ارتفاعات جنوبی تانزانیا هستند و بحث درباره‌شان بی‌آنکه از سرزمین سرد و بلندی که در آن زندگی می‌کنند سخن گفته شود دشوار است. خانه‌شان ناحیه ماکته در منطقه نجومبه است، میان تپه‌های رشته‌کوه کیپنگره که از کوه‌های بالای دریاچه نیاسا به سمت شمال کشیده شده است. یخبندان در فصل خشک امری عادی است. فلات کیتولو درست همسایه آنهاست؛ پهنه‌ای گسترده از مرتع کوهستانی که به ارکیده‌های وحشی‌اش شناخته می‌شود و از سال ۲۰۰۵ به‌عنوان پارک ملی حفاظت شده است. وانجی‌ها در مقایسه با همسایگان بزرگ‌ترشان، مانند کینگا و بنا، مردمی کوچک‌اند و هنوز هر روز به زبان خاص خود سخن می‌گویند.

آن زبان Vwanji است که گاهی با پیشوند سواحیلی به‌صورت Kivwanji نوشته می‌شود. این زبان به گروه بنا-کینگا از زبان‌های بانتو تعلق دارد و نزدیک‌ترین خویشاوندان زبانی‌اش در همین نواحی رایج‌اند. کینگا با وانجی در ناحیه ماکته مشترک است و بنا، پانگوا، سانگو و هِهِه در مناطق دورتر به آن سخن می‌گویند. سواحیلی زبان مدرسه، دولت و تجارت است، پس بیشتر وانجی‌ها بسته به موقعیت میان این دو جابه‌جا می‌شوند.

بیشتر وانجی‌ها مسیحی‌اند. کلیساهای لوتری و کاتولیک نهادهای اصلی مرتفعات ماکته‌اند و افزون بر مراسم یکشنبه، مدرسه و بیمارستان هم اداره می‌کنند. کشاورزی دیگر امر همیشگی است. سیب‌زمینی ایرلندی، ذرت، گندم و لوبیا بر شیب‌های تند می‌رویند و دام و حیوانات کوچک‌تر در جاهایی که زمین اجازه دهد نگهداری می‌شوند. ارتفاع هوا را خنک نگه می‌دارد و در بیشتر قرن بیستم جاده‌ها را هم بد نگه داشته بود. جوانان مدت‌هاست برای کسب درآمد به شهرها و مزارع دیگر تانزانیا می‌روند.

دو تغییر اخیر برجسته‌اند. در دهه ۱۹۹۰ ناحیه ماکته در سراسر تانزانیا به‌عنوان یکی از مناطقی شناخته شد که بیش از همه از HIV آسیب دید. مرگ بسیاری از بزرگسالان در سن کار شمار زیادی از کودکان را در سرپرستی پدربزرگ و مادربزرگ‌ها گذاشت و کلیساها و برنامه‌های کمکی سال‌ها صرف رسیدگی به پیامدهای آن کردند. سپس در سال ۲۰۱۲ این ناحیه از منطقه ایرینگا جدا و به منطقه تازه‌تأسیس نجومبه منتقل شد. وانجی‌ها در تمام این دوران در همان تپه‌ها ریشه داشته‌اند، محصول کشت می‌کنند، به کلیسا می‌روند و در خانه به وانجی سخن می‌گویند، حتی وقتی بسیاری از خویشاوندانشان در شهرهای تانزانیا کار می‌کنند.