اروتیک ناندی

هرگاه نام نندی در هر نقطه‌ای از کنیا به میان آید، معمولاً دو چیز به ذهن می‌آید: یک دهه مقاومت مسلحانه در برابر بریتانیایی‌ها، و یک شهرستان سرسبز و تپه‌ای که به‌طور تقریباً منظم دونده‌های مسافت بلند در سطح جهانی پرورش می‌دهد. هر دوی این‌ها به یک قوم تعلق دارند. نندی‌ها یکی از شاخه‌های اصلی کالنجین‌ها هستند، یعنی نیلی‌های کوهستانی دره شکاف غربی. سرزمین اصلی آنان تپه‌های نندی و فلات میان کریچو و ایلدورت است و کاپسابت مرکز شهرستان است.

نندی زبانی کالنجینی از شاخه نیلی جنوبی است. این زبان آن‌قدر به کیپسیگیس، کیایو و توگن نزدیک است که گویشوران با سهولت میان آن‌ها رفت‌وآمد می‌کنند. همین نزدیکی کمک می‌کند بفهمیم چرا نام مشترک کالنجین، که از عبارتی به معنای من به تو می‌گویم گرفته شده است، پس از پذیرفته‌شدن در دهه‌های 1940 و 1950 این‌چنین ریشه دواند. سواحیلی و انگلیسی در مدرسه، کلیسا و کسب‌وکار به کار می‌روند. نندی زبانی است که مردم در خانه به آن سخن می‌گویند.

پیش از حکومت استعماری، نندی‌ها دام‌داری می‌کردند و همچنین ارزن انگشتی و سورگوم می‌کاشتند. مردان از چرخه‌ای تکرارشونده از گروه‌های سنی نام‌دار می‌گذشتند و گروه سنی هر مرد جایگاه او را تعیین می‌کرد، نخست به‌عنوان جنگجو و بعدها به‌عنوان ریش‌سفید. اقتدار آیینی از آنِ orkoiyot بود، یک فال‌گیر و پیامبر موروثی از تیره تالای. مشهورترین آن‌ها کویتالل آراپ ساموئی بود که وقتی راه‌آهن اوگاندا از مراتع نندی گذشت، مقاومت را رهبری کرد. در سال 1905 افسر بریتانیایی ریچارد مینرتزهاگن او را در نشستی که برای گفت‌وگوی صلح تشکیل شده بود کشت. سپس نندی‌ها به منطقه‌ای ویژه (رزرو) محدود شدند و زمین‌های مرتفعی را به سود مزارع مهاجرنشینان از دست دادند. بخشی از آن زمین‌ها اکنون زیر کشت مزارع چایی است که تپه‌های نندی را مشخص می‌کنند.

بیشتر نندی‌های امروز مسیحی هستند، کاتولیک یا پروتستان. با این حال، «آسیس»، نام کهن‌تر آفریدگار که به خورشید پیوند دارد، در دعاها و سخن آیینی به کار می‌رود. نام‌ها اطلاعاتی در خود دارند: Kip نشانه پسر است و Chep یا Jep نشانه دختر، و بقیه نام اغلب زمان یا شرایط تولد را ثبت می‌کند. Arap به معنای پسرِ است. مورسیک، شیری که در کدویی طعم‌دارشده با زغال تخمیر می‌شود، نوشیدنی خوش‌آمدگویی است که به میهمانان محترم و به دونده‌هایی که با مدال به خانه برمی‌گردند تعارف می‌شود. کیپچوگه کینو و الیود کیپچوگه هر دو از شهرستان نندی برخاسته‌اند و موزه‌ای در تپه‌های نندی که به یاد کویتالل ساخته شده، نیمه دیگر داستان را در معرض دید نگه می‌دارد.