اروتیک هانگازا

هانگازا‌ها مردمی بانتوی کشاورز در ناحیهٔ نگارا هستند، گوشهٔ تپه‌ای منطقهٔ کاگرا در تانزانیا که به مرزهای رواندا و بوروندی چسبیده است. آنچه آنان را متمایز می‌کند نوعی تعلق دوگانه است. زبانشان بخشی از همان خوشهٔ رواندا-روندی است که کینیارواندا و کیروندی به آن تعلق دارند و آن‌قدر به هر دو نزدیک است که مردم اغلب می‌توانند فراتر از آن مرزها گفت‌وگو کنند. با این حال، هانگازا‌ها نزدیک به یک سده در سوی شرقی آن خط زیسته‌اند. آنان به مدرسه رفته‌اند و به زبان سواحیلی درس خوانده‌اند و تاریخ ملی‌شان با تاریخ خویشاوندان زبانی‌شان متفاوت است.

کیهانگازا زبانی از زبان‌های بانتوی منطقهٔ بزرگ دریاچه‌هاست. در درون تانزانیا، نزدیک‌ترین خویشاوندان زبانی آن را شوبی‌های همسایه و هاها در جنوب به کار می‌برند. تقریباً همه همچنین سواحیلی بلدند، زبان مدرسه، بازار و دفتر ناحیه، در حالی که کیهانگازا در خانه و در زندگی روستایی پابرجاست. مرز میان هانگازا‌ها و رواندایی‌ها و بوروندی‌ها را قدرت‌های استعماری ترسیم کردند. نگارا بخشی از آفریقای شرقی آلمان بود. هنگامی که آن مستعمره پس از جنگ جهانی اول تقسیم شد، رواندا و بوروندی به بلژیک رسید و نگارا به عنوان بخشی از تانگانیکا به بریتانیا رفت. مانند بیشتر مردمان منطقهٔ دریاچه‌ها، هانگازا‌ها مدت‌ها زیر نظر رؤسای موروثی سازمان داشتند. بریتانیایی‌ها از طریق این رؤسا حکومت کردند و تانزانیای مستقل این منصب را در 1963 لغو کرد.

یکی از تندترین نقاط عطف جدید منطقه در سال 1994 رخ داد. پل آبشارهای روسومو بر رود کاگرا به گذرگاه اصلی پناهندگان رواندایی تبدیل شد که از نسل‌کشی و جنگ پیرامون آن می‌گریختند. در عرض چند هفته، تپه‌های نگارا میزبان اردوگاه‌های پناهندگانی شد که بزرگ‌تر از بیشتر شهرهای تانزانیا بودند، و پناهندگان بوروندی نیز در همان سال‌ها در موج‌هایی وارد شدند. روستاهای هانگازا با پیامدها زیستند، از جنگل‌های تخریب‌شده تا منابع آبی که بیش از حد استفاده شده بودند، مدت‌ها پس از آنکه بزرگ‌ترین اردوگاه‌ها تخلیه شدند.

امروزه بیشتر هانگازا‌ها مسیحی هستند، عمدتاً کاتولیک رومی. کلیساهای آنگلیکن و دیگر کلیساهای پروتستان نیز رایج‌اند و اقلیت کوچکی مسلمان هستند. زندگی کلیسایی فراتر از یکشنبه‌ها ادامه دارد، زیرا مدارس و بیمارستان‌هایی که توسط مأموریت‌های مذهبی تأسیس شده‌اند بخشی از زیرساخت پایهٔ ناحیه‌اند. بیشتر خانوارها هنوز کشاورزی می‌کنند و لوبیا، موز، ذرت و کاساوا را روی دامنه‌ها می‌کارند و جایی که فضا باشد بز یا گاو نگه می‌دارند.