اروتیک بنده

بِندِه‌ها قوم کوچکی از اقوام بانتو‌زبان در غرب تانزانیا هستند. سرزمین آنان ایالت مپاندا در منطقه کاتاوی است، در داخل خشکی و دور از ساحل شرقی دریاچه تانگانیکا. آنچه بِندِه‌ها را متمایز می‌کند، قطعه‌ای خاص از زمین و زبانی ویژه خودشان است. کیبِندِه به‌شدت به زبان تونگوه نزدیک است، زبانی که همسایگانشان به سمت دریاچه و کوه‌های ماهاله بدان سخن می‌گویند، و زبان‌شناسان این دو را در خانواده بانتو در یک گروه قرار می‌دهند. در اطراف بِندِه‌ها کونونگو، پیمبوه و فیپا زندگی می‌کنند. در شمال‌شرقی‌تر، نیامویزی‌ها هستند که تجارت و نفوذ سیاسی‌شان بخش بزرگی از تاریخ این منطقه را در قرن نوزدهم شکل داد. نباید بِندِه‌ها را با بِندِه در ایالت آبیا در نیجریه اشتباه گرفت که شهر و ناحیه‌ای از اقوام ایگبو با تاریخی کاملاً جدا است.

زمین را جنگل‌های میومبو، دره‌های رودخانه و دشت‌های سیلابی فصلی تشکیل می‌دهند و بخش عمده آن در داخل یا اطراف پارک ملی کاتاوی قرار دارد. زندگی روستایی بر پایه کشاورزی می‌گردد، با ذرت و کاساوا به‌عنوان غذای اصلی روزانه، در حالی که رودخانه‌ها و جنگل‌ها ماهی، عسل و شکار را فراهم می‌کنند. زبان سواحیلی زبان مدرسه، بازار، کلیسا و دولت است و بیشتر بِندِه‌ها آن را به‌آسانی صحبت می‌کنند. کیبِندِه در خانه و میان بزرگ‌ترها باقی مانده است، تحت همان فشار پیوسته زبان ملی که زبان‌های کوچک تانزانیایی در همه جا با آن روبه‌رو هستند.

دین از الگویی پیروی می‌کند که در غرب تانزانیا آشناست. مبلغان کاتولیک در دهه 1880 به ساحل دریاچه تانگانیکا رسیدند و اسلام با تجارت کاروانی به داخل خشکی آمد. هر دو پیروانی در میان بِندِه‌ها دارند و احترام به نیاکان هنوز در بسیاری از خانواده‌ها اهمیت دارد.

قرن بیستم منطقه را بیش از یک بار دگرگون کرد. حدود سال 1950 معدن سرب و مس نزدیک مپاندا گشایش یافت و برای خدمت به آن، شاخه‌ای راه‌آهن از خط اصلی در کالیوا ساخته شد. معدن حدود سال 1960 بسته شد، اما ایستگاه راه‌آهن برجا ماند و مپاندا به رشد خود ادامه داد. در دهه 1970 کمپین روستایی‌سازی دوران نیرره، خانوارهای پراکنده را به روستاهای برنامه‌ریزی‌شده منتقل کرد. در همین دهه، منطقه میزبان شهرک‌های بزرگی از پناهندگان بوروندی در کاتومبا و میشامو شد. در سال 2012 کاتاوی به منطقه‌ای مستقل با مرکزیت مپاندا تبدیل شد و دو سال بعد به بسیاری از آن بوروندی‌های مدت‌ها ساکن، شهروندی تانزانیایی اعطا شد. بِندِه‌ها اکنون کشورشان را با همه این تازه‌واردان تقسیم می‌کنند، در حالی که نامی و زبانی را حفظ کرده‌اند که از هر یک از آنان کهن‌تر است.