اروتیک ایلچاموس

ایلچامس‌ها گویندگان زبان ماآ هستند و کاری کرده‌اند که بیشتر گویندگان ماآ هرگز نکرده‌اند: کنار دریاچه‌ای ساکن شده و کشاورزی کرده‌اند. سرزمینشان ناحیه‌ای گرم و هموار در کرانه‌های جنوبی و جنوب‌شرقی دریاچه بارینگو در دره ریفت کنیا است که جزیره‌های مسکونی‌ای مانند اُل‌کوکوئه را نیز در بر می‌گیرد. بیشتر همسایگان نزدیکشان به زبان‌های دیگر سخن می‌گویند. توگن‌ها، که از مردمان کالنجین‌اند، تپه‌های غرب را در اختیار دارند و پوکوت‌ها در شمال زندگی می‌کنند. ایلچامس‌ها جیب کوچکی از گویندگان ماآ را میان آن‌ها تشکیل می‌دهند. گفتار خودشان که اغلب کاموس نوشته می‌شود به سامبورو آن‌قدر نزدیک است که زبان‌شناسان معمولاً این دو را در یک گروه قرار می‌دهند.

هویتشان از بدشانسی برخاست. روایت‌های شفاهی و گزارش‌های استعماری جامعه‌ای را توصیف می‌کنند که حول شهرک‌های کشاورزی در بارینگو شکل گرفته بود. گله‌داران ماآیی که گاوهایشان را بر اثر خشکسالی، بیماری یا جنگ از دست داده بودند پیوسته به آن می‌پیوستند، از جمله بازماندگان جنگ‌های سده نوزدهم که لایکیپیاک‌ها را نابود کرد. کسانی که گله نداشتند از زمین‌های آبیاری‌شده با آب رودخانه‌هایی که دریاچه را تغذیه می‌کنند امرار معاش می‌کردند. تا اواخر سده نوزدهم، این شهرک‌ها که برای بیگانگان به نام نجمپس شناخته می‌شدند، ایستگاه تدارکاتی معروفی بودند که کاروان‌های تجاری سواحیلی و سیاحان اروپایی مانند جوزف تامسون در آن غله می‌خریدند. نام نجمپس مدت‌ها پس از آن بر نقشه‌ها و در اسناد رسمی باقی ماند.

آبیاری دوام نیاورد. سیلاب‌ها، تغییر مسیر رودخانه‌ها و خشکسالی در آغاز سده بیستم مزارع را ویران کرد و ایلچامس‌ها بیش از پیش به پرورش گاو، بز و ماهیگیری روی آوردند. در نتیجه، جامعه امروز بسیار بیشتر از یک سده و نیم پیش به پسرعموهای شبان‌شان شباهت دارد. ماهیگیران هنوز با کلک‌های سبک ساخته‌شده از چوب آمباچ روی دریاچه کار می‌کنند. زندگی اجتماعی از الگوی گسترده‌تر ماآ پیروی می‌کند: طایفه‌ها، ختنه و دسته‌های سنی نام‌دار که جوانان را از مرحله جنگاوری به مرتبه ریش‌سفیدی می‌رسانند. کلیساها در اطراف دریاچه جا افتاده‌اند و در کنار باور کهن‌تر به انکای، نام ماآیی خدا، وجود دارند.

کم‌شمار بودنشان سیاستشان را شکل داده است. در سال 2006 ایلچامس‌ها به دادگاه عالی کنیا رفتند. آنان استدلال کردند که در حوزه‌ای که جامعه‌ای بزرگ‌تر همسایه بر آن مسلط است، هرگز نمی‌توانند یکی از خودشان را انتخاب کنند، و دادگاه پذیرفت که جوامع اقلیت حق نمایندگی واقعی دارند. این رأی به مرجعی برای حقوق اقلیت‌ها در کنیا بدل شد. زندگی در ساحل فشارهای ویژه خود را دارد: یورش برای غارت گاو در مرز با پوکوت‌ها، گسترش گیاه مسکیت مهاجم در مراتع اطراف ماریگات، و دریاچه‌ای که طی یک دهه گذشته و بیشتر به شدت بالا آمده و خانه‌ها و مدارس ساحلی را زیر آب برده است.