اروتیک تاوتا

تاوِتا پیش از هر چیز با یک مکان تعریف می‌شوند: جنگل و زمین‌های کشاورزی آبیاری‌شده در امتداد رودخانه لومی، در دامنه جنوب‌شرقی کوه کلیمانجارو. آبی که از کوه سرازیر می‌شود، چشمه‌ها، جویبارها و دریاچه‌های چالا و جیپه را در آنجا تغذیه می‌کند، پیش از آنکه سرزمین خشک شود و به دشتی باز تبدیل گردد. برای قرن‌ها این جیب سبز بر مرز میان کنیا و تانزانیا محل توقف، بازار و محل دیدار بوده است. مردمی که این سرزمین را در اختیار دارند، به دست همه کسانی شکل گرفته‌اند که از آن گذشته‌اند.

آنان بیش از آنکه یک تبار واحد باشند، جامعه‌ای هستند که طی نسل‌ها ساخته شده است. طایفه‌های تاوِتا ریشه خود را به مهاجرانی از گوِنو در تپه‌های شمال پاره، به ساکنان سرزمین چاگا روی کوه، و به همسایگانی از تایتا، کامبا و ماسای می‌رسانند. نوآمدگان را جدا نگه نداشتند بلکه در جامعه پذیرفتند، پس تعلق بیش از آنکه بر یک داستان مشترک منشأ استوار باشد، بر طایفه و خود زمین استوار است. زبانشان، کیتاوِتا، این تاریخ را حمل می‌کند. این زبانی بانتویی است که به گویش‌های چاگا و گوِنو در آن سوی مرز نزدیک است و با زبان‌های تایتا که در تپه‌های شرق گفته می‌شوند متفاوت است. بیشتر تاوِتا به سواحیلی نیز سخن می‌گویند و در مدرسه و دولت از انگلیسی استفاده می‌شود.

در قرن نوزدهم جنگل تاوِتا ایستگاه شناخته‌شده‌ای بر جاده کاروان‌رو از ساحل سواحیلی تا کلیمانجارو بود. باربران و بازرگانانی که خسته از سرزمین خشک شرق می‌رسیدند، کشاورزان تاوِتا غذا به آنان می‌فروختند و استراحت می‌دادند، و با مسافران ساحلی و بعدها اروپایی‌ها بر اساس شرایط خودشان رفتار می‌کردند. مبلغان مسیحی همان جاده را دنبال کردند. امروز بیشتر تاوِتا مسیحی‌اند و اسلام که تجارت قدیمی آن را به درون قاره آورد، پیروان کمتری دارد.

قرن بیستم سخت‌تر بود. وقتی جنگ جهانی اول در سال 1914 به شرق آفریقا رسید، نیروهای آلمانی از آفریقای شرقی آلمان منطقه تاوِتا را اشغال کردند. این ناحیه تا حمله بریتانیا در سال 1916 خط مقدم باقی ماند؛ نبردی که بر سر تپه سالایتا و گردنه لاتِما جریان داشت و آنان را عقب راند. سپس حکومت استعماری املاک بزرگی از زمین‌های اطراف جدا کرد و هنوز بر سر اینکه این زمین از آنِ کیست بحث می‌شود. در شهرستان تایتا تاوِتا، تایتاها از تاوِتاها بیشترند، واقعیتی که سیاست محلی را رنگ می‌زند. بیشتر تاوِتا همچنان کشاورزی می‌کنند و موز، ذرت و سبزی را در قطعات آبیاری‌شده می‌کارند، در حالی که شهر تاوِتا به نقطه عبوری پرتردد به تانزانیا تبدیل شده است.