اروتیک پکال

پکال‌ها قومی مسلمان و کوچک در ساحل جنوب‌غربی سوماترا هستند. آنچه ایشان را متمایز می‌کند بیش از هر تاریخ پرآوازه‌ای، زبان و نوار ساحلی‌شان است. روستاهایشان در امتداد رودخانه کتاهون و جویبارهای نزدیک آن در منطقه بنگکولوی شمالی قرار دارد و به شمال تا منطقه موکوموکو ادامه می‌یابد، در دشت باریکی میان اقیانوس هند و کوه‌های باریسان. مردم موکوموکو که گفتارشان به مینانگکابائو گرایش دارد، در شمال زندگی می‌کنند. جوامع رجانگ در درون سرزمین و به سمت جنوب ساکن‌اند. پکال‌ها از هر یک از ایشان چیزی گرفته‌اند و همچنان نامی از خود دارند.

زبان ایشان که آن را نیز پکال می‌نامند، به شاخه مالایی خانواده آسترونزی تعلق دارد. این زبان به مینانگکابائو و گویش‌های مالایی ساحلی نزدیک است و معمولاً گفته می‌شود که تماس طولانی با زبان رجانگ داشته است، زبانی که اصلاً از شاخه مالایی نیست. این جایگاه میانی، داستان پکال‌ها را به‌طور خلاصه نشان می‌دهد. امروزه زبان اندونزیایی بر مدارس، ادارات و بازارها حکم می‌راند، در حالی که پکال زبان خانه، مزرعه و گردهمایی‌های روستایی است.

پکال‌ها در غالب قاطع خود سنی‌مذهب‌اند و مسجد ضرباهنگ زندگی روستا را تعیین می‌کند، از نماز جمعه گرفته تا ماه روزه. عروسی‌ها و مراسم تدفین از آیین اسلامی پیروی می‌کنند و در عین حال به adat محلی، یعنی قواعد عرفی که تعهدات خانواده‌ها نسبت به یکدیگر و نحوه برگزاری مراسم روستایی را مشخص می‌کند، پایبند می‌مانند.

قرن‌ها، بیگانگان بیشتر از راه دریا به سراغ پکال‌ها می‌آمدند. شرکت هند شرقی بریتانیا از دهه 1680 تا سال 1824 بنکولن را، که امروز بنگکولو نام دارد، در اختیار داشت. این شرکت بزرگان این ساحل را وادار می‌کرد که فلفل تحویل دهند، اغلب با زور. معاهده 1824 انگلیس و هلند، مستعمره را به هلند واگذار کرد و استقلال بعدها آن را بخشی از اندونزی ساخت. تغییر بزرگ‌تر اخیر از راه خشکی آمد. در اواخر قرن بیستم، برنامه‌های انتقال دولتی مهاجران جاوه‌ای را به شمال بنگکولو آورد و مزارع نخل روغنی و کائوچو در دشت‌ها گسترش یافت. روستاهای پکال امروز در کنار شهرک‌های مهاجران قرار دارند که دو نسل پیش وجود نداشتند.

منابع مربوط به سوماترا کمتر از پکال‌ها یاد می‌کنند و بیشتر به مینانگکابائو، باتاک و آچهی‌ها توجه دارند. با این حال تفاوت در ساحل خود پکال‌ها آشکار است: زبانی که واژه‌های همسایگانش را پذیرفته بدون آنکه از آن ایشان شود، و روستاهایی که مدت‌ها پیش از مزارع وجود داشته‌اند.