اروتیک کارن اسگاو

سگاوها بزرگ‌ترین شاخهٔ کارن‌ها هستند و بیش از همه به تعیین معنای کارن برای همهٔ کسانی که بیرون از میانمارند کمک کرده‌اند: الفبا، سرودهای کلیسای باپتیست، پرچم، اردوگاه‌های پناهجویان، و جنگی که قدمتش از بیشتر کسانی که در آن می‌جنگند بیشتر است. سرزمین آن‌ها در امتداد تپه‌های شرقی در مرز تایلند کشیده شده، از ایالت کایین تا تانینتاریی، و جمعیت بزرگ دومی هم در غرب دور، در دشت‌های برنج‌خیز دلتای ایراوادی زندگی می‌کند. این دو محیط دو جهان سگاوی ساخته‌اند: از یک سو روستاهای کوهستانی با مزارع کشت جابه‌جایی با سوزاندن، و از سوی دیگر شهرهای دلتایی که به تجارت برمه‌ای پیوند خورده‌اند، و این شکاف هنوز در گویش‌ها و در انتظاری که مردم از یکدیگر دارند دیده می‌شود. زبانشان به گروه کارنی از خانوادهٔ Tibeto-Burman تعلق دارد، خویشاوند دوری از زبان برمه‌ای که از رفتار مشابه آن سر باز می‌زند. بیشتر زبان‌های Tibeto-Burman فعل را در پایان جمله می‌آورند، اما کارنی آن را در میانه قرار می‌دهد: فاعل، فعل، مفعول. این عادت در طول قرن‌ها زندگی در کنار گویندگان مون و تای فراگرفته شده است. خط در دههٔ 1830s رسید و توسط مبلغان آمریکایی باپتیست که با همکاران کارن کار می‌کردند از حروف برمه‌ای اقتباس شد، و کاری بیش از نوشتن زبان کرد: جوامع کوهستانی پراکنده را برای یکدیگر به‌عنوان یک قوم قابل شناسایی ساخت.

دین غالب بودایی است، همان‌طور که به‌طور کلی برای کارن‌ها چنین است، اما سهم مسیحیان در میان سگاوها بسیار بیشتر از همسایگانشان پو است و از آن زمان بر سیاست آنان سنگینی کرده است. مبلغان در دههٔ 1820s با سنتی سگاوی دربارهٔ Y'wa روبه‌رو شدند، آفریدگاری که به نیاکان آنان کتابی داد و اجازه داد از میان برود، تا روزی برادری کوچک‌تر از آن سوی دریا آن را بازگرداند. پژوهشگران هنوز دربارهٔ میزان تقدم این روایت بر تماس با مسیحیت بحث می‌کنند. اما دربارهٔ سرعت گرویدن هیچ بحثی نیست. زیر کلیسا و صومعه هر دو، لایه‌ای کهن‌تر جریان دارد که هیچ‌یک آن را جابه‌جا نکرده‌اند: k'la، روحی که گم می‌شود و باید به خانه فراخوانده شود، و به همین دلیل نخ پنبه‌ای سفید که به مچ بسته می‌شود همچنان پاسخ معمول به بیماری، سفر و بازگشت در خانواده‌هایی از هر دینی است. بریتانیایی‌ها کارن‌ها را به ارتش و پلیس استعماری جذب کردند، جنگ جهانی دوم این ترتیب را سخت‌تر کرد، و استقلال در ۱۹۴۸ مسئلهٔ یک ایالت کارن را بی‌پاسخ گذاشت. اتحادیهٔ ملی کارن در ژانویهٔ 1949 اسلحه به دست گرفت و هرگز آن را زمین نگذاشته است، و این یکی از طولانی‌ترین جنگ‌های داخلی جهان شده است. اردوگاه‌های تایلند از دههٔ 1980s به بعد صدها هزار نفر را در خود جای دادند، و اسکان مجدد پس از 2005 جوامع سگاوی قابل توجهی در مینه‌سوتا، نبراسکا، استرالیا و نروژ ایجاد کرد. یک اصلاح که ارزش ذکر دارد: حلقه‌های گردنی برنجی که در عکس‌های سفر دیده می‌شوند متعلق به زنان کایان هستند، قومی کارنی دیگر، نه سگاوها.