اروتیک سیمالونگون

سیمالونگون‌ها باتاک‌های مناطق تپه‌ای شرق دریاچه توبا هستند. بخش بزرگی از آنچه ایشان را یک قوم می‌سازد، پافشاری‌شان بر این است که صرفاً گونه‌ای از همسایگان مشهورترشان، توباها، نیستند. زبان، کلیسا، تاریخ سلطنتی و تبارهای خاص خود را دارند. تقریباً هر خانواده سیمالونگون به یکی از چهار مارگای بزرگ تعلق دارد: سیناگا، ساراگیه، دامانیک و پوربا. این مجموعه میان مردم محلی چنان آشناست که آن را به «سیساداپور» کوتاه می‌کنند. مردم هنوز در آغاز آشنایی، نام تبار خود را می‌گویند، زیرا این نام مشخص می‌کند چه کسی خویشاوند به شمار می‌آید و چگونه باید او را خطاب کرد.

سرزمین ایشان از مرتفعات خنک نزدیک دریاچه تا کمربند کشتزارهای ساحل شرقی سوماترا امتداد دارد و شهر بازاری آن پماتانگ‌سیانتار است. زبان سیمالونگون به شاخه باتاکی زبان‌های استرونزیایی تعلق دارد. این زبان میان زبان‌های باتاک شمالی، مانند کارو، و زبان‌های جنوبی، مانند توبا، قرار می‌گیرد و با هر دو ویژگی‌های مشترکی دارد. پیش از حاکمیت استعماری، این منطقه به پادشاهی‌های کوچک تقسیم می‌شد و در دوران هلندی، هفت پادشاهی به رسمیت شناخته شد: سیانتار، پانئی، دولوگ سیلو، تانوه جاوا، رایا، پوربا و سیلیماکوتا. دو ضربه این جهان را دگرگون کرد. نخست آنکه کشتزارهای هلندی کائوچو، چای و بعدها نخل روغنی چنان شمار زیادی کارگر جاوه‌ای و مهاجر توبا را وارد کردند که سیمالونگون‌ها در بخش‌های گسترده‌ای از سرزمین خودشان به اقلیت تبدیل شدند. سپس انقلاب اجتماعی 1946 در سوماترای شرقی خاندان‌های سلطنتی را سرنگون کرد و بسیاری از اشراف کشته شدند. خانه بلند سلطنتی بازسازی‌شده در پماتانگ پوربا، که رومه بولون نام دارد، از معدود آثار مادی باقی‌مانده از آن نظم است.

دین همان آمیزه اقتباس و تأکید بر هویت خویش را نشان می‌دهد. مبلغان آلمانی در سال‌های آغازین دهه 1900 رسیدند و امروزه بیشتر سیمالونگون‌ها پروتستان‌اند. کلیسای ایشان، GKPS، در سال 1963 از کلیسای HKBP که زیر سلطه توباها بود جدا شد و آیین‌هایش را به زبان سیمالونگون برگزار می‌کند و این امر زبان را در کاربرد منظم نگه می‌دارد. مسلمانان اقلیت قابل توجهی هستند، به‌ویژه در دشت‌های نزدیک‌تر به ساحل قدیم مالایی. واژگان اخلاقی کهن‌تری در شعار این شهرستان باقی مانده است: هابونارون دو بونا، که تقریباً به معنای آن است که راستی بنیاد است. عروسی‌ها و تشییع جنازه‌ها بر پایه تولو ساهوندولان انجام می‌شود، رابطه‌ای سه‌گانه میان تبار خودتان، تباری که همسرانتان از آن‌اند و تباری که دخترانتان به آن شوهر می‌کنند، و هر طرف وظایف معینی دارد. مراسم به جای اولوس توبا، پارچه دست‌باف هیو را همراه با گروه طبل گونرانگ می‌طلبد. در برخی تشییع جنازه‌های سالمندان، اجراکنندگان رقص نقاب‌دار هودا-هودا را اجرا می‌کنند. جشنواره روندانگ بینتانگ روستاها را گرد هم می‌آورد تا شکرگزاری برداشت محصول را به جا آورند و موسیقی و رقص اجرا کنند.