اروتیک چیتی

چیتی‌ها بقایای جامعه‌ای تجاری‌اند که پس از پنج قرن بیش از نیمی از آنچه با خود آورده بود باقی نگذاشته است. بازرگانان تامیل که در تنگه ملاکا فعالیت می‌کردند در این بندر، زیر حکومت سلطنت، ساکن شدند و چون بدون همسر آمده بودند با زنان محلی ازدواج کردند، و فرزندانشان از نظر دین هندو و در تقریباً همه‌چیز دیگر مالایی شدند. زبان تامیلی طی چند نسل از کاربرد خانگی کنار رفت. آنچه در خانه گفته می‌شود لهجه‌ای عامیانه از مالایی ملاکایی است که واژه‌های تامیلی برای آیین، خویشاوندی و غذا را حمل می‌کند، همراه با وام‌واژه‌هایی از هوکین که از همسایگان چینی گرفته شده‌اند و در خیابان کناری همان روند را پشت سر گذاشته‌اند. آن همسایگان، بابا نیونیا، همان پرانکان مشهورند. چیتی‌ها نسخه کهن‌تر و بسیار کوچک‌تر همان داستان‌اند که امروز شمارشان بین ملاکا و سنگاپور در چند هزار نفر است.

مرکز ثقل آنان کامپونگ چیتی در گاجا برانگ است، کوچه‌ای از خانه‌های کم‌ارتفاع در حاشیه شهر ملاکا که پیرامون معبد سری پویاتا ویناییاگار مورتی ساخته شده، معبدی که در سال 1781 بنیان نهاده شد و از قدیمی‌ترین معابد هندویی است که هنوز در کشور مورد استفاده‌اند. دین جایی است که خط مرزی استوار می‌ماند. خانوارها آیین شیوایی را حفظ می‌کنند و دیوالی، پونگال و تایپوسام را گرامی می‌دارند، اما آیینی که ویژه خودشان است پارچو است، قربانی برای نیاکان که معادل نزدیکی در تامیل نادو ندارد: غذایی را که مردگان دوست می‌داشتند به آنان تقدیم می‌کنند، سپس زندگان پس از آن می‌خورند، و این آیین در سال چند بار تکرار می‌شود نه یک بار. مراسم عروسی بر پایه آیین هندو و در خانه‌ای آراسته به شیوه مالایی برگزار می‌شود، و آشپزخانه از نظر مواد مالایی و از نظر محدودیت‌ها هندویی است. فشار کنونی از زمین و حساب است. بخش‌هایی از روستا برای توسعه تخلیه شده، جوانان به کوالالامپور و سنگاپور می‌روند، ازدواج با افراد بیرون از جامعه امری عادی است، و شمار کسانی که می‌توانند گفت‌وگویی کامل به مالایی چیتی داشته باشند پیوسته کم می‌شود. ملاکا میراث خود را به شدت بازاریابی می‌کند و چیتی‌ها نیز بهره‌ای از این توجه برده‌اند، از جمله موزه کوچک جامعه‌ای. اینکه آیا این امر روستایی را پس از پنجاه سال برای خانواده‌های چیتی زنده نگه می‌دارد پرسشی جداگانه است، و مردم آن کوچه تفاوت را می‌دانند.