اروتیک ایباناگ

نام Ibanag از رودخانهٔ Cagayan گرفته شده است: i- («مردم») و bannag («رودخانه»)، و این رودخانه هنوز هویت آنان را سامان می‌دهد. سرزمین مادری‌شان در دشت پایین‌دست درهٔ Cagayan در شمال لوزون است، عمدتاً در استان‌های Cagayan و Isabela، جایی که دشت‌های رسوبی هموار میان Sierra Madre در شرق و Cordillera در غرب گسترده‌اند. آنان پیش از ورود اسپانیایی‌ها در دههٔ 1570s بازرگان و قایقران رودخانه بودند و رودخانهٔ Cagayan بزرگراه آنان به سوی ساحل بود.

میسیونرهای اسپانیایی زود به این دره رسیدند و ماندند. کشیشان دومینیکن زبان Ibanag را آموختند، به آن موعظه کردند و به آن چاپ کردند؛ یکی از نخستین دستور زبان‌های فیلیپینی غیرتاگالوگی، دستور زبان Ibanag بود و برای دو قرن، این زبان وزن نهادی واقعی داشت به‌عنوان زبان مشترک شمال‌شرقی. این جایگاه فرسوده شده است. مهاجرت Ilocano به دره در صد سال گذشته چنان پیوسته بوده که بسیاری از شهرک‌هایی که زمانی Ibanag به شمار می‌رفتند، زندگی روزمرهٔ خود را اکنون به Ilocano می‌گذرانند، در حالی که Ibanag در خانه، در کلیسا و نزد سخنگویان مسن‌تر حفظ می‌شود. خود زبان در شاخهٔ Cagayan Valley از گروه Northern Luzon زبان‌های فیلیپینی قرار دارد، نزدیک به Itawes، Gaddang و Yogad، همسایگانی که Ibanag مدت‌ها با آنان وصلت و داد و ستد داشته‌اند.

کاتولیک‌گری محور اصلی زندگی عمومی است. Ibanag آن را کاملاً پذیرفتند و کلیساهای آجری دوران استعمار در Tuguegarao، Iguig و Piat هنوز نقاط اتکای اصلی‌اند، به‌ویژه زیارتگاه Our Lady of Piat که هر ژوئیه زائرانی از سراسر شمال را جذب می‌کند. کاتولیک محلی از لایهٔ کهن‌تر جدا نیست؛ آیین‌های کشاورزی، شیوه‌های درمانی و احترامی که به نیاکان گذاشته می‌شود، بدون سروصدای زیاد در کنار تسبیح مریم‌مقدس قرار دارند.

آشپزخانه یکی از بهترین جاها برای خواندن فرهنگ است. Ibanag به pancit batil patung شهرت دارند، غذای رشته‌ای اهل Tuguegarao که رویش تخم‌مرغ آب‌پز و در کنارش آب‌گوشت گاوی شفاف سرو می‌شود؛ به pinakufu، شیوه‌ای برای پختن آهستهٔ گوشت کارابائو در چربی خودش؛ و به ترجیح منطقه‌ای برای basi، شرابی از نیشکر. از نظر ظاهری، Ibanag در میان فیلیپینی‌های دیگر به بلندقد بودن مشهورند، کلیشه‌ای آن‌قدر کهنه که در روایت‌های دوران استعمار هم آمده است. آنچه پایدارتر از این کلیشه است، خلق‌وخوی خاصی است که این دره پرورش می‌دهد: آرام، در خطاب رسمی، و بی‌سروصدا مغرور به اینکه از رودخانه‌اند نه از مانیل.