اروتیک ماگینداناو

مردم مگوئیندانائو نام خود را از خود سرزمین گرفته‌اند؛ maguindanao به معنای «مردم دشت سیلابی» است، یعنی حوضهٔ آبرفتیِ پهنِ رودخانهٔ Pulangi (Rio Grande de Mindanao) در جنوب‌غربیِ جزیرهٔ فیلیپینیِ Mindanao. این رود هویت آنان را تعیین می‌کند. رود در زمان‌های معین طغیان می‌کند، رسوب برجا می‌گذارد، شالی‌زارها را زیر آب می‌برد و در گذشته تجارت میان مردم کوهستانی Manobo و ساحلِ Cotabato را حمل می‌کرد. سکونتگاه‌ها به‌طور سنتی در امتداد کناره‌های رود قرار دارند نه در خشکیِ داخلی، و جغرافیای اجتماعی همچنان به‌طور شل میان tau sa ilud، یعنی مردم پایین‌دستِ رود نزدیک دریا، و tau sa laya، یعنی مردم بالادستِ رود، تقسیم می‌شود؛ تمایزی که زمانی با مقرّ دو سلسلهٔ سلطانیِ رقیب هم‌خوانی داشت.

زبان آنان به شاخهٔ Danao از زیرگروه فیلیپینیِ خانوادهٔ Austronesian تعلق دارد، با Maranao و Iranun خویشاوندیِ نزدیک دارد و تنها به‌طور دور با Cebuano و Tagalog که در دیگر نقاط مجمع‌الجزایر رایج‌اند قابل فهم است. اسلام در قرن پانزدهم از طریق بازرگانان و مبلغانی که از مجمع‌الجزایر Sulu می‌آمدند وارد شد و تا اوایل قرن شانزدهم، شریف محمد کابونگسوان سلطنت مگوئیندانائو را بنیان نهاد که در سه قرنِ بعد یکی از قدرت‌های مسلط جنوب فیلیپین شد. این سلطنت در برابر فتح اسپانیایی تا حدی موفقانه مقاومت کرد؛ اسپانیایی‌ها هرگز حوضهٔ Pulangi را کاملاً در اختیار نگرفتند، و همین استقلال طولانی نقطهٔ عطفی است که هنوز هویت مگوئیندانائو را شکل می‌دهد. آنان فیلیپینی‌هایی هستند که به همان شیوه‌ای که دشت‌نشینانِ مسیحی‌شده مستعمره شدند، مستعمره نشده‌اند، و این خاطره اهمیت دارد.

زندگی دینیِ روزمره سنّی و شافعی در فقه است، اما با حقوق عرفیِ کهن‌تری به نام adat درآمیخته است که مذاکرات ازدواج، اختلافات ارث و آیین‌نامه‌های پیچیدهٔ مراتب را اداره می‌کند. نسب اشرافی از طریق طبقهٔ datu همچنان از نظر اجتماعی قابل تشخیص است، هرچند وزن سیاسی آن کاهش یافته است. گروه سازهای ضربیِ عروسی موسوم به kulintang، یعنی ردیفی از گونگ‌های کوچکِ برجسته که با گونگ‌های بزرگ‌تر و یک طبل در الگوهای درهم‌تنیده نواخته می‌شوند، شکل موسیقایی مشخصه است؛ این شکل میان همسایگان مسلمان مشترک است، اما بسیاری از مگوئیندانائوها آن را در کامل‌ترین صورتش متعلق به خود می‌دانند. Inaul پارچهٔ ابریشمی یا پنبه‌ایِ دست‌بافت با پودِ فلزیِ تکمیلی است و پارچهٔ رسمی منطقه به شمار می‌رود؛ این پارچه اخیراً از پوشاکِ میراثی به مدِ معاصرِ فیلیپینی راه یافته است، و بافندگانِ استانِ مگوئیندانائو از این امر ناخرسند نیستند.