اروتیک ملاناو

ملانائوها مردمی ساحلی در ایالت ساراواک‌اند که عمدتاً در بخش‌های پایینی و گلی رودخانه‌های Rajang، Oya، Mukah و Balingian زندگی می‌کنند، جایی که زمین به سختی از سطح جزر و مد بالاتر است. هویت آنان با آن مرز شورابه‌ای میان رود و دریا گره خورده است: سکونتگاه‌های سنتی ملانائو بر پایه‌های بلند از چوب آهن ساخته می‌شد که گاهی سی یا چهل فوت ارتفاع داشت، تا حدی به عنوان دفاع در برابر یورش‌های شکار سر در دوره پیش از حکومت بروک، و تا حدی به این دلیل که خود زمین ناپایدار بود. اغلب آنان را در همان نفس با ایبان‌ها یا مالایی‌ها توصیف می‌کنند، اما خود را نه این و نه آن می‌دانند و این تمایز برای آنان اهمیت دارد.

زبان آنان به شاخه ملایو-پلی‌نزی از خانواده اترونزی تعلق دارد، اما با زبان‌های همسایه تفاوت دارد و از نظر برخی ویژگی‌ها به زبان‌های کاجانگ‌های درون‌سرزمین نزدیک‌تر است تا به مالایی ساحلی. گویش‌ها از دهانه‌ای رودخانه به دهانه دیگر به‌طور محسوسی تغییر می‌کنند؛ گوینده موکاه و گوینده بالینگیان یکدیگر را می‌شناسند، اما گاهی سر یک واژه با هم بحث می‌کنند. امروزه بیشتر ملانائوها مسلمان‌اند و در ساحل، این فرض که ملانائو یعنی مسلمان، آن‌قدر عادی شده که لایه‌های دینی کهن‌تر ممکن است برای بیگانگان نامرئی باشد. با این حال در درون‌سرزمین و در بخش‌های بالادست رودخانه هنوز ملانائوهای مسیحی وجود دارند و شمار کمتری از آنان آیین پیش از اسلام موسوم به Likou یا Liko را نگه می‌دارند که متخصصان آیینی، ارواح بیماری‌زا و تصاویر بیماری منقوش و کنده‌کاری‌شده‌ای دارد که blum نام دارند و به پایین‌دست رودخانه سپرده می‌شوند تا بیماری را با جریان آب با خود ببرند.

رویداد فصلی تعیین‌کننده، Kaul است که در اصل آیین تسکین ارواح دریا و رودخانه در پایان موسم بادهای موسمی شمال‌شرقی بود و امروز هر بهار به‌طور عمومی در موکاه برگزار می‌شود؛ در این مراسم یک ستون بلند بافته‌شده نذری به نام seraheng بر ساحل نصب می‌شود. ساگو رشته دیگری است که در سراسر زندگی ملانائو جریان دارد: تنه درخت نخل ساگو هنوز خراشیده، شسته و الک می‌شود تا به نشاسته‌ای تبدیل شود که linut می‌شود، خمیری شفاف که با چرخاندن آن روی چوبی و فرو بردن در سس ماهی ترش خورده می‌شود. terubok دودی و تخم ماهی نمک‌سود همین ساحل همچنان خوراکی‌های معتبر فراتر از ساراواک هستند. این جامعه کوچک است، حداکثر چند صد هزار نفر، و در برابر عادت منطقه‌ای به ادغام همه در مقوله‌های گسترده‌تر، به‌آرامی بر این اصرار دارد که چیز خاص خودش است.