اروتیک بوگیسی‌ها

بوگی‌ها مردمی دریانورد از جنوب سولاوسی هستند که شهرتشان مدت‌ها پیش از خودشان در سراسر مجمع‌الجزایر اندونزی و فراتر از آن پیچیده بود. برای قرن‌ها، کشتی‌های بادبانی از نوع پینیسی، بازرگانان، ملوانان و گاه غارتگران بوگی را از تنگه ماکاسار به سواحل بورنئو، شبه‌جزیره مالایا و شمال استرالیا می‌بردند، تا جایی که واژه انگلیسی «bogeyman» گاه، نیمه‌جدی، به ترس اروپاییان از دزدان دریایی بوگی نسبت داده می‌شود. آن‌ها همچنان یکی از گروه‌های قومی بزرگ‌تر شرق اندونزی هستند که عمدتاً در دشت‌های کم‌ارتفاع و دلتاهای رودخانه‌ای نزدیک بونه، واجو، سوپنگ و سیدنرنگ متمرکزند و جوامع مهاجر قابل‌توجهی در سراسر جنوب‌شرقی آسیای دریایی دارند.

زبان آن‌ها به شاخه سولاوسی جنوبی زبان‌های اوسترونزی تعلق دارد و در کنار ماکاساری و ماندار قرار می‌گیرد، نه در کنار زبان‌های مالایایی که بیشتر بیگانگان با اندونزی مرتبط می‌دانند. بوگینی هنوز، هرگاه به شیوه سنتی نوشته شود، با خط لونتارا نوشته می‌شود؛ خطی برگرفته از خطوط هندی که برای حماسه بزرگ لا گالیگو ساخته شد، چرخه‌ای آفرینشی بلندتر از مهابهاراتا و یکی از بزرگ‌ترین آثار ادبی که در هر جای جهان پیش از دوران مدرن تولید شده است. متن بیشتر توسط بیسو حفظ شد، طبقه‌ای از متخصصان آیینی که بیرون از دوگانه سنتی مرد/زن جای دارند و در کیهان‌شناسی کهن بوگی میانجی میان انسان و جهان بالا بودند. سنت‌های بیسو پس از اسلامی‌شدن و بار دیگر تحت فشار دولت در قرن بیستم به‌شدت کاهش یافتند، اما در گوشه‌هایی باقی مانده‌اند، و شناسایی گسترده‌تر بوگی‌ها از نقش‌های جنسیتی چندگانه، یعنی اوروانه، ماکونرای، کالالای، کالابای و بیسو، یکی از ویژگی‌های پربسامد این فرهنگ در نوشته‌های انسان‌شناختی است.

اسلام در آغاز سده هفدهم وارد شد، هنگامی که فرمانروایان لووو، گووا و پادشاهی‌های بوگی بونه و واجو به‌سرعت یکی پس از دیگری به آن گرویدند. اکنون آیین سنی تقریباً همگانی است و ریتم زندگی را شکل می‌دهد، اما بر لایه‌های کهن‌تری قرار دارد، از جمله حقوق عرفی آدات، احترام به نیاکان و اخلاقی قوی بر پایه سیری'، مفهومی از شرف و شرم که چنان سنگین است که از نظر تاریخی هر چیزی را توجیه کرده است، از گسستن پیوندهای خانوادگی تا خشونت در دفاع از کرامت. جامعه بوگی همچنین بنا به معیارهای اندونزیایی به‌طرز غیرعادی کارآفرین است؛ مهاجرت برای تجارت مسیری عادی در زندگی تلقی می‌شود نه استثنا، و این امر حضور جوامع بوگی را در صباح، جوهور، سنگاپور و جزایر بیرونی شرقی اندونزی توضیح می‌دهد. میان خود آن‌ها، چهار پادشاهی سنتی بوگی همچنان بر هویت اثر می‌گذارند و فردی از بونه به‌سرعت به شما خواهد گفت که اهل واجو نیست.