اروتیک ایسنگ

ایسنگ‌ها مردم رودخانه‌های آپایائو هستند، شمالی‌ترین استان کوردیلیرای فیلیپین. همسایگان جنوبی‌شان دامنه‌های کوه را به پلکان‌های برنج تراش داده‌اند. در مقابل، ایسنگ‌ها زندگی خود را در کنار رودخانه آپایائو و شاخه‌های آن ساخته‌اند: با قایق‌های تک‌تنه از این روستا به آن روستا می‌روند، در استخرهای عمیق ماهی می‌گیرند و در قطعه‌های جنگلی پاک‌شده، برنج کوهستانی را به شیوه‌ای چرخشی کشت می‌کنند. این نام معمولاً چنین توضیح داده می‌شود که از واژه‌هایی به معنای بازگشت به سوی درون سرزمین آمده است. این با مردمی سازگار است که قرن‌ها قدرت‌های بیرونی را از خود دور نگه داشته‌اند.

زبانشان، ایسناگ، به شاخه شمال لوزون از خانواده آسترونزیایی تعلق دارد. این زبان به ایبانگ و ایتاویس، که در دره کاگایان همسایه سخن گفته می‌شوند، نزدیک‌تر است تا به ایلوکانو، هرچند بیشتر ایسنگ‌ها ایلوکانو را هم به‌عنوان زبان مشترک شمال صحبت می‌کنند. گفتار از یک سکونتگاه رودخانه‌ای به سکونتگاه بعدی تغییر می‌کند و مردم شهرهای کوهستانی مانند کالاناسان و کابوگائو می‌توانند با لهجه و واژگان یکدیگر را از هم بازشناسند.

فاصله جغرافیایی تاریخ آنان را شکل داده است. مبلغان مسیحی اسپانیایی که از دره کاگایان به سوی بالا پیش می‌آمدند هرگز برای مدت طولانی بر درون سرزمین تسلط نیافتند، و شکار سر هنوز بخشی از زندگی ایسنگ‌ها بود که آمریکایی‌ها رسیدند. آمریکایی‌ها آپایائو را زیرمجموعه استان قدیمی کوهستان کردند. بعدها این منطقه با کالینگا یک استان واحد شد و در 1995 آپایائو استان مستقلی شد که ایسنگ‌ها جمعیت هسته‌ای آن را تشکیل می‌دهند.

امروزه بیشتر ایسنگ‌ها مسیحی هستند، کاتولیک یا پروتستان، اما باورهای کهن درباره ارواح جنگل، رودخانه و خانواده از میان نرفته است. متخصصان آیین‌ها پیش‌تر با این نیروها از طریق هدیه‌ها و دعاهای خوانده‌شده رفتار می‌کردند و خانواده‌ها هنوز در برخی جاها به آنان روی می‌آورند. say-am جشن بزرگ جمعی در زندگی سنتی ایسنگ‌ها بود. پس از یک یورش موفق برگزار می‌شد و مردم را برای نواختن گونگ، رقص و خوردن غذای مشترک گرد هم می‌آورد و پیوندهای میان خانواده‌ها در امتداد رودخانه را استوار می‌کرد.

خانه سنتی، یعنی binuron، بر ستون‌های محکم قرار دارد و سقف تندشیبی دارد که اغلب به قایق واژگون‌شده تشبیه می‌شود، و این با مردمی که راهشان رودخانه بوده است همخوانی دارد. بخش عمده گزارش‌های جهان بیرون درباره کشاورزی، آیین‌ها و گفتار کهن ایسنگ‌ها از مبلغ بلژیکی Morice Vanoverbergh است که در قرن بیستم در میان آنان زیست و درباره ایشان نوشت. خود ایسنگ‌ها این دانش را با معیارهای خودشان به جلو می‌برند، در شهرهایی که اکنون با جاده به هم متصل‌اند اما هنوز رو به آب دارند.