اروتیک واناها

وانا (تاو تا وانا)، که خود را تاو تا وانا می‌نامند، مردمی آسترونزیایی از نواحی کوهستانی داخلی شرق سولاوسی مرکزی در اندونزی هستند که در پس‌کرانهٔ پیرامون موروالی زندگی می‌کنند. آنان به زبانی از گروه زبان‌های سلبیک سخن می‌گویند و در سکونتگاه‌های پراکندهٔ کشاورزی قطع‌وسوز، دور از ساحل، زندگی می‌کنند. وانا از راه مردم‌شناس، جین مونیگ اتکینسون، به‌طور گسترده شناخته شدند؛ مطالعهٔ او دربارهٔ شمن‌گری وانا، هنر و سیاست زندگی آیینی آنان را بررسی کرد.

جامعه و معیشت

مردم وانا کشاورزی قطع‌وسوز (کشت گردشی) می‌کنند که برنج کوهی محصول اصلی آن است، در کنار ذرت، کاساوا و فرآورده‌های جنگلی. سکونتگاه‌ها کوچک و جابه‌جاشونده‌اند و زندگی اجتماعی نسبتاً برابری‌گراست، بی‌آنکه اشرافیت رتبه‌بندی‌شده‌ای که در میان برخی از مردمان همسایهٔ سولاوسی دیده می‌شود در آن وجود داشته باشد. پیوندهای خویشاوندی و روابط متقابل، نه مناصب رسمی، امور روزمره را سامان می‌دهند. زندگی دینی بر محور شمن‌گری است: شمن یا تاو والیا با نیروهای نادیدنی ارواح میانجی‌گری می‌کند و آیین درمانی مابولونگ جامعه را از راه آوازخوانی، طبل‌نوازی و خلسه‌ای که سراسر شب ادامه دارد گرد هم می‌آورد. جوامع وانا به خودمختاری و تحرک ارج می‌نهند و آبادی‌های کوچک خود را همراه با پاک‌سازی و رهاکردن باغ‌ها جابه‌جا می‌کنند، و از دیرباز با احتیاط از دستگاه اداری دشت‌نشینان فاصله گرفته‌اند. گرچه بسیاری از آنان دین نیاکانی خود را حفظ کرده‌اند، برخی مسیحیت یا اسلام را پذیرفته‌اند.

ظاهر و آرایش

مردم وانا ویژگی‌های جسمانی مردمان کوهستان‌های سولاوسی را دارند: پوست قهوه‌ای، موی سیاه صاف تا موج‌دار، و اندامی باریک و ورزیده که برای زمین‌های شیب‌دار جنگلی مناسب است. در گذشته، لباس از پارچهٔ پوست درخت کوبیده‌شده ساخته می‌شد و پوشاک سادهٔ پیچیدنی، الیاف بافته و زیورهای مختصر از مهره یا دانه در نواحی داخلی رایج ماند. جویدن تنبول، نوارهای بافته از رتان و جواهرات ساده از فلز و مهره، آرایش روزانه را کامل می‌کنند. پوشاک روزمره در مقایسه با نشان‌ها و جامه‌های پرتجمل دربارهای دشت‌نشین سولاوسی ساده است، و در آیین‌های درمانی، پوشش و آرایش نقش آیینی شمن را نشان می‌دهد نه رتبهٔ شخصی، در حالی که دانش جنگل و مهارت در درمان وزن اجتماعی بیشتری از نمایش دارد.