زنی از گیای، مرجع فنوتیپ

اروتیک گیای

زبان

گیای، که یای نیز نوشته می‌شود (کرا-دای، شاخه تای شمالی)؛ ویتنامی به‌طور گسترده به‌عنوان زبان دوم گفته می‌شود.

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های کرا-دای

دین

احترام به نیاکان همراه با پرستش ارواح خانه و روستا، با نفوذ دین عامیانه چینی و تائوئی.

درباره گیای

جیای‌ها مردم دره‌نشین در منطقه‌ای هستند که بر اساس ارتفاع سازمان یافته است. در ارتفاعات شمال ویتنام، جایی که روستاهای Hmong و Dao روی یال‌ها و شیب‌های بالایی جای دارند، جیای‌ها زمین‌های هموار را در اختیار دارند: کف‌های باریک دره‌های Muong Hoa و دیگر دره‌های رودخانه‌ای در Lào Cai، Hà Giang، Lai Châu و Yên Bái، جایی که برنج را می‌توان در مزارع کرت‌بندی‌شده کاشت، نه آن‌که از دامنه تپه کنده شود. همین یک ترجیح بیشتر آنچه را درباره آنان درست است سامان می‌دهد. آنان کشاورزان دشت‌نشین درون استان‌های کوهستانی‌اند و نسبت به همسایگانشان که در بالادست زندگی می‌کنند، به جاده‌ها و بازارها نزدیک‌ترند، که عموماً به معنای تماس بیشتر، زبان ویتنامی بیشتر و تجارت بیشتر بوده است.

زبانشان تای است، اما نه آن تایی که غریبه‌ها در ویتنام نخست با آن روبه‌رو می‌شوند. Tày و Nùng به گروه تای مرکزی تعلق دارند و Black and White Thái به گروه جنوب‌غربی؛ جیای در شاخه شمالی جای دارد، که نزدیک‌ترین خویشاوندانش را آن سوی مرز در قویژو و گوانگشی، در میان گویندگان Bouyei و Zhuang قرار می‌دهد. متون زبان‌شناختی قدیمی‌تر به انگلیسی آن را Yay می‌نامند. این پیوند تنها یک طبقه‌بندی نیست. روایت جیای‌ها از خود، مهاجرتی از جنوب چین است که بیشتر روایت‌ها آن را در دو یا سه سده اخیر قرار می‌دهند، و همسایگان هنوز نام‌های بیرونی‌ای را به کار می‌برند که از آن دوره به جا مانده‌اند: Nhắng، Giẳng، Pu Nà و Xạ. جمعیت این قوم کوچک است، کمی کمتر از 70,000 نفر بنا بر آخرین سرشماری ویتنام.

دین بیشتر امری خانگی است تا جمعی. محراب نیاکان در خلیج میانی خانه جای دارد و تعهدات مربوط به آن تقویم را بیش از هر معبدی شکل می‌دهد. متخصصان آیین‌ها مراسم تدفین و جشن‌های بزرگ‌تر را بر عهده دارند و از نسخه‌های خطی دست‌نویس موروثی به خط چینی کار می‌کنند؛ رسمی که چند قوم همسایه نیز در آن شریک‌اند و یادآور میزان انتقال زبان چینی آیینی در امتداد این دره‌هاست. شناخته‌شده‌ترین مراسم عمومی Roóng Poọc است، یعنی جشن فرود به مزارع، که در روزی به نام روز اژدها در آغاز سال قمری در Tả Van و جاهای دیگر برگزار می‌شود: ستونی که در کرت برنج برپا می‌شود، گونگ‌ها، قربانی‌ها برای باران و برداشت محصول، سپس کشیدن طناب و ضربه زدن به والان. Tả Van امروزه همچنین روستایی برای اقامت خانگی در مسیر پیاده‌روی پرتردد از Sa Pa است، بنابراین این جشن در این روزها با تماشاگران برگزار می‌شود. این تغییری در شرایط است، نه هنوز در خود آن مراسم.

فنوتیپ‌های معمول: گیای

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

ویژگی‌های جنوب شرق آسیا و جنوب چین: پوستی از قهوه‌ای روشن مایل به برنزه تا قهوه‌ای متوسط، موی سیاه و صاف، و قد کوتاه تا متوسط. لباس زنان یک تونیک پنج‌تکه است که زیر بازوی راست بسته می‌شود و روی شلوار گشاد مشکی یا نیلی پوشیده می‌شود. این لباس در میان لباس‌های ساکنان مرتفعات ویتنام غیرمعمول است، زیرا تقریباً از گلدوزی استفاده نمی‌کند: تزئین آن نوارهایی از پارچه‌ای با رنگ متضاد است که در یقه، باز شدن جلو و مچ‌ها دوخته می‌شود و اغلب صورتی، سبز یا آبی روی زمینه‌ای ساده قرار دارد. موها دور سر پیچیده می‌شود یا با روسری طرح‌دار بسته می‌شود و در مراسم رسمی حلقه‌های نقره‌ای گردن، گوشواره و دستبند به کار می‌رود. لباس مردان ساده‌تر است: پیراهن نیلی با باز شدن جلو و شلوار گشاد.

پوزهای اروتیک و وضعیت‌های جنسی

از فهرست پوزها: 220 وضعیت نام‌دار با اسکلت‌های مرجع

پرسش‌های متداول درباره گیای

گیای به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی گیای گیای، که یای نیز نوشته می‌شود (کرا-دای، شاخه تای شمالی)؛ ویتنامی به‌طور گسترده به‌عنوان زبان دوم گفته می‌شود. است.

گیای پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان گیای احترام به نیاکان همراه با پرستش ارواح خانه و روستا، با نفوذ دین عامیانه چینی و تائوئی. است.