اروتیک مأنیان

ماعنیان مردمی از دایاک‌های باریتو در جنوب شرقی بورنئو هستند که بیشتر در شهرستان باریتو تیمور در کالیمانتان مرکزی، پیرامون شهر تامیانگ لایانگ، زندگی می‌کنند و جوامع قدیمی‌ترشان تا شرق، به سوی بخش‌های تپه‌ای کالیمانتان جنوبی گسترده‌اند. سرزمین آنان ارتفاعات داخلی دراماتیک بورنئو نیست، بلکه منطقه میانی است: تپه‌های کم‌ارتفاع، جنگل‌های باتلاقی، باغ‌های کائوچو، برنج دیم که روی شیب‌ها کاشته می‌شود و، در سال‌های اخیر، زغال‌سنگ که جاده‌ها و سرمایه‌های بیرونی را به مناطقی آورده که پیش‌تر عمدتاً از راه رودخانه به آنها می‌رسیدند. آنچه ماعنیان را بیرون از اندونزی شناخته‌شده کرده، شاهدی است که هیچ دلیل خاصی برای اهمیت دادن به آن نداشتند. زبان آنان، که در شاخه باریتو شرقی خانواده زبان‌های آسترونزیایی قرار دارد، نزدیک‌ترین خویشاوند زنده‌ی شناخته‌شده‌ی زبان مالاگاسی است که در آن‌سوی اقیانوس هند، در ماداگاسکار، به آن سخن گفته می‌شود. این تطابق آن‌قدر نزدیک است که مورخان نیاکان مالاگاسی‌ها، یا بخش قابل‌توجهی از آنان، را در همین بخش از رودخانه، کمی بیش از هزار سال پیش، قرار می‌دهند؛ احتمالاً آنان به‌عنوان خدمه و کارگر در کشتی‌های تجاری مالایی به سوی غرب برده شده‌اند، نه اینکه مستقلاً دریانوردی کرده باشند. ماعنیان کسانی هستند که ماندند.

سنت‌های شفاهی ماعنیان روایت خاص خود از گسست را حفظ کرده‌اند. آنان نانسارونای را به یاد دارند، واحدی سیاسی در پایین باریتو که در دوره ماجاپاهیت با یورش‌هایی از جاوه درهم شکست، و عبارت مربوط به آن، Nansarunai usak Jawa، محور تاریخ آنان است: پس از آن مردم به سمت بالادست رودخانه کوچ کردند، دور از ساحل و دور از تجارتی که در شرف مسلمان و بنجاری شدن بود. این مرز هنوز پابرجاست. ماعنیانِ دشت‌نشینی که اسلام را پذیرفتند، در قرن‌های بعد عموماً در هویت بنجاری جذب شدند، بنابراین خط قومی و خط دینی مدت‌هاست بر هم منطبق‌اند. کسانی که ماعنیان باقی ماندند یا مسیحی پروتستان‌اند یا پیرو کاهارینگان هستند، دین بومی دایاک که قانون اندونزی آن را تنها با قرار دادن ذیل هندوئیسم به رسمیت می‌شناسد. آیین کاهارینگان در اینجا به دست متخصصان آیینی به نام wadian انجام می‌شود که عبور ارواح را می‌خوانند و می‌رقصند، و در مراسم تدفین ثانویه به اوج می‌رسد. نسخه ماعنیان آن، ijambe، استخوان‌های درگذشتگان را چند سال پس از خاکسپاری بیرون می‌آورد و می‌سوزاند و خاکستر را در یک ظرف واحد گرد می‌آورد، و همین آنان را از همسایگان نگاجوی خود جدا می‌کند که استخوان‌ها را پاک می‌کنند و در استودانی مرتفع نگه می‌دارند. برگزاری ijambe آن‌قدر پرهزینه است که آماده‌سازی‌اش سال‌ها طول می‌کشد و برای چند خانواده به‌طور هم‌زمان برگزار می‌شود. جوانان ماعنیان روزبه‌روز بیشتر در مناطق زغال‌سنگ یا در بنجرماسین و پالانگکا رایا کار می‌کنند، و مراسم همان چیزی است که برای آن به خانه بازمی‌گردند.