اروتیک تای دانگ

تای داینگ، یا تای سرخ، یکی از چند قوم تای نزدیک به هم هستند که در منطقه‌ی کوهستانی‌ای زندگی می‌کنند که شمال‌شرق لائوس و شمال‌مرکزی ویتنام به هم می‌رسند. هیچ مرز سختی آنها را از همسایگانی چون تای دام و تای دون جدا نمی‌کند. تفاوت‌ها بسیارند، اما کوچک: گویش، برش و رنگ لباس زنان، ارواحی که خانواده برایشان نذری می‌دهد، و حس تعلق به دره‌های خاص و تبارهای خانوادگی معین. نام‌های رنگی که این اقوام را از هم متمایز می‌کند کهن است و هنوز بر سر منشأ آنها بحث می‌شود. برای تای داینگ، رایج‌ترین توضیح به رنگ سرخی اشاره دارد که در لباس زنان بافته می‌شود.

در سوی لائوس، سرزمین اصلی آنان استان هوآفان است، در اطراف سام نئوا. در ویتنام بیشتر در ارتفاعات تانه‌هوا و استان‌های نزدیک آن زندگی می‌کنند. دولت آنجا آنها را بخشی از قومیت تای گسترده‌تر به شمار می‌آورد، همان‌گونه که لائوس در فهرست رسمی خود آنها را در دسته‌ی کلی تای قرار می‌دهد. جوامع کوچک‌تری در تایلند زندگی می‌کنند. زبانشان به شاخه‌ی جنوب‌غربی تای تعلق دارد و بسیار نزدیک به تای دام و تای دون است. بیشتر گویشوران بسته به اینکه در کدام سوی مرز بزرگ شده‌اند، از لائوسی یا ویتنامی هم استفاده می‌کنند.

قرن‌ها دره‌های هوآفان مرزی برای امیرنشین‌های کوچک تای بود. هر یک موآنگ بود که زیر فرمان حاکمی موروثی اداره می‌شد، و در دوره‌های مختلف به دربارهای لائوس و ویتنام خراج می‌دادند و یاد گرفتند که میان آن دو زنده بمانند. در سده‌ی بیستم، همین استان دورافتاده به پایگاه انقلابی در جنگ‌های هندوچین بدل شد و نبرد و بمباران تا دل دره‌هایش رسید. زندگی روزمره هنوز بر برنج آبی در کف دره‌ها و خانه‌های روی پایه‌ها می‌چرخد، که اغلب دار بافندگی در سایه‌ی زیر آنها برپا می‌شود. زندگی مذهبی بیش از معبد، بر نیاکان و ارواح محلی متمرکز است، هرچند بودیسم، بیشتر در لائوس، پیشرفت کرده است. بیماری تا حدی با خوان توضیح داده می‌شود، یعنی روح‌های حیاتی که ممکن است از بدن جدا شوند و باید در آیینی فراخوانده شوند.

بیرون از منطقه، تای داینگ بیشتر به بافندگی‌شان شناخته می‌شوند. زنان دامن‌هایی از ابریشم و پنبه با تکه‌های حاشیه‌ی منقوش و متراکم می‌بافند. بافندگان هوآفان همچنین پارچه‌هایی برای درمانگران ارواح می‌بافتند که با نقش مارهای ناگا و پیکره‌های نگهبان نقش می‌شد و در آیین‌هایی برای محافظت و درمان بیماران به کار می‌رفت. امروزه گردآورندگان این قطعات را به دیوار می‌آویزند. در روستاها، آنها ابزار کار بودند.