اروتیک لوبو

لوبو مردمی کوچک در داخل سوماترا هستند. آنان در تپه‌های جنگلی و دره‌های رودخانه‌ای سلسلهٔ کوه‌های بوکیت باریسان زندگی می‌کنند، جایی که شمال سوماترا به غرب سوماترا می‌رسد، در اطراف ماندایلینگ و پاسامان. محل زندگی آنان به اندازهٔ تبارشان دربارهٔ هویتشان می‌گوید. به زبانی از شاخهٔ مالایایی سخن می‌گویند، در بخشی از جزیره که ماندایلینگ‌های شمال به زبانی از خانوادهٔ باتاک حرف می‌زنند، در حالی که مینانگکابائوهای جنوب زبانی بسیار نزدیک‌تر به زبان خودشان دارند. یک روستای لوبو بر یکی از مرزهای زبانی کهن سوماترا قرار دارد و مرز استانی امروز تقریباً همان خط را دنبال می‌کند.

در بیشتر سابقهٔ مکتوب، دیگران لوبو را توصیف کرده‌اند. نویسندگان استعماری هلندی که نام آنان را Loeboe می‌نوشتند، آنان را با مردمان به‌اصطلاح بدوی تپه‌نشین جزیره در یک گروه قرار دادند. این حکم بیش از آنکه دربارهٔ لوبوها چیزی بگوید، دربارهٔ نویسندگان می‌گوید. جوامع دشت‌نشین اطراف آنان بر پایهٔ بازارهای شهری و مساجد ساخته شده بودند و جوامع جنگل‌نشین مرتفع را خشن و عقب‌مانده از زمانه می‌دیدند. لوبوها به کارهای معمول زندگی روستایی پایبند ماندند. در دورهٔ معاصر، مدارس دولتی، جاده‌ها و اقتصاد پولی به آنان رسیده‌اند، همان‌طور که به روستاهای سراسر اندونزی رسیده‌اند.

به‌طور سنتی از دامنه‌های تپه و جنگل امرار معاش می‌کردند: مزارع برنج خشکی به‌شیوهٔ کشت سوزی، شکار، گردآوری، و حمل کالاهای جنگلی به بازارهای دشت. امروز بیشتر لوبوها مسلمان‌اند. اسلام ریتم نماز، روزه، ازدواج و تدفین را تعیین می‌کند. اندیشه‌های کهن دربارهٔ ارواح جنگل و زمین هنوز در زیر آن کاملاً ناپدید نشده‌اند، اما این لایه‌بندی در سراسر روستاهای سوماترا دیده می‌شود و ویژهٔ لوبوها نیست.

زبان هنوز آشکارترین عاملی است که این گروه را کنار هم نگه می‌دارد. لوبو به شاخهٔ مالایایی از خانوادهٔ زبان‌های آسترونزی تعلق دارد و با مینانگکابائو و مالایی پیوند نزدیک دارد. اندونزیایی زبان مدرسه، ادارات دولتی و پخش برنامه‌های رادیویی و تلویزیونی است. برای زبانی کوچک که زبان‌های بزرگ‌تری آن را احاطه کرده‌اند، پرسش واقعی این است: چه مقدار از گفتار کهن و عادت‌های همراه آن در زندگی ملی‌ای که بیشتر به اندونزیایی می‌گذرد، باقی خواهد ماند؟