اروتیک مین هوئونگ

مین هونگ چینیان وفادار به سلسلهٔ مینگ بودند که در سدهٔ هفدهم از فتح چینگ گریختند و در جایی که امروز مرکز و جنوب ویتنام است ساکن شدند، همراه با خانواده‌های مختلط چینی و ویتنامی که بنیان نهادند؛ تا اوایل سدهٔ بیستم آنان در اکثریت ویتنامی ادغام شده بودند و نوادگانشان امروز کین به شمار می‌آیند، نه چینی‌تبار. نامشان گویای چیستی آنان است. این نام نخست با نویسه‌هایی به معنای بخور مینگ نوشته می‌شد، برای مردمی که بخور را برای سلسله‌ای فروافتاده روشن نگه می‌داشتند. در 1827 امپراتور مین مانگ دستور داد آن را به صورت روستای مینگ بازنویسی کنند، اصلاحی اداری که وفاداری سیاسی را به زادگاه بدل کرد.

آنان در موج‌هایی پی‌درپی آمدند. بازرگانان فوجیانی تا میانهٔ سدهٔ هفدهم روستایی مین هونگ در بندر هوی آن داشتند. در 1679 دو فرماندهٔ مینگ، دونگ نگان دیچ و تران تونگ شوین، با حدود سه هزار مرد و پنجاه کشتی رسیدند، و فرمانروای نگوین که نمی‌خواست ارتشی بیگانه را نزدیک پایتخت خود نگه دارد، آنان را به سوی جنوب، به مرز مکونگ، روانه کرد، به سرزمینی که هنوز خمر بود. آنان شهرهایی تجاری در می تو و کو لائو فو نزدیک بین هوا ساختند. هنگامی که جنگ‌های تای سون در دههٔ 1770 کو لائو فو را ویران کرد، بازرگانانش به پایین‌دست رود رفتند و آنچه را بعدها چو لون شد بنا کردند که اکنون بخشی از شهر هوشی‌مین است. دورتر در غرب، ماک کیو، زادهٔ گوانگدونگ، ها تین را همچون بندری تقریباً مستقل اداره می‌کرد تا آنکه در 1708 آن را تحت حمایت نگوین قرار داد.

آنچه آنان را از تازه‌واردان چینی بعدی متمایز می‌کرد، به همان اندازهٔ تبار، قانون بود. دولت نگوین مین هونگ‌ها را در روستاهای خودشان ثبت می‌کرد، جدا از جماعت‌های «مردم چینگ» که بعدها آمدند و روی کاغذ بیگانه ماندند. مردان مین هونگ با زنان ویتنامی ازدواج می‌کردند، لباس ویتنامی می‌پوشیدند، هرگز گیسوی بافتهٔ چینگ را نپذیرفتند، در ردهٔ مالیاتی ویژهٔ خود مالیات می‌پرداختند و می‌توانستند در آزمون‌های خدمات کشوری شرکت کنند. ترین هوای دوک، نویسندهٔ جغرافیانامهٔ معیار جنوب، و نگو نان تین هر دو از ماندارین‌های مین هونگ بودند، و فان تان زان، مذاکره‌کنندهٔ دربار با فرانسویان، از خانواده‌ای مین هونگ برخاسته بود.

زبان همان راه پوشاک را رفت. مهاجران به هوکیین، کانتونی، تئوچو و دیگر زبان‌های جنوب چین سخن می‌گفتند؛ در طی چند نسل خانوارهایشان به ویتنامی سخن می‌گفتند و چینی کلاسیک برای آیین و ثبت اسناد نگه داشته شد. دین دیرتر دوام آورد. خانه‌های اجتماعی روستایی و معابد کوان کونگ و تین هائو متعلق به مین هونگ‌ها هم‌زمان تالار صنفی و بایگانی نیز بودند و برخی هنوز پابرجایند. در تالار مین هونگ زیا تان در چو لون که در 1789 بنیان نهاده شد، نوادگان هنوز گرد هم می‌آیند تا نسل بنیان‌گذار را گرامی بدارند. در دوران حکومت فرانسه، آنان از نظر حقوقی در ردهٔ ویتنامی‌ها قرار گرفتند و از آن پس همان‌جا مانده‌اند.