اروتیک اوسینگ

اوسینگ‌ها همان کسانی‌اند که ماندند، وقتی بقیه‌ی جاوه راه دیگری در پیش گرفتند. آنان در دورترین نوک شرقی جزیره، در ناحیه‌ی Banyuwangi، روی نواری باریک از زمین میان ارتفاعات Ijen و تنگه‌ای که جاوه را از بالی جدا می‌کند زندگی می‌کنند و خود را به Blambangan نسبت می‌دهند، آخرین پادشاهی هندویی که در خاک جاوه پایداری کرد. این نام یک «نه» است: osing در زبانشان به معنای «نه» است و روایت محلی این است که این نام به آنان چسبید چون ایشان را از همسایگان جاوه‌ای که می‌گفتند ora و بالیایی‌هایی که می‌گفتند tusing متمایز می‌کرد. خواه این برچسب واقعاً به این شیوه ساخته شده باشد خواه نه، با مردمی که قرن‌ها نه این بوده‌اند و نه آن، سازگار است.

زبانشان همین استدلال را حمل می‌کند. اوسینگ زبانی آسترونزی است و آن‌قدر به جاوه‌ای نزدیک است که زبان‌شناسان هنوز بر سر این‌که آیا زبانی جداست یا گویشی بسیار کهن اختلاف دارند، اما واژه‌هایی از کاوی را نگه داشته که جاوه‌ای سرزمین اصلی آن‌ها را رها کرده، و از بالی آن‌سوی تنگه عادت‌هایی گرفته است. گویشوران تفاوت را فوراً می‌شنوند و دیگران نیز. بیشتر اوسینگ‌ها مسلمان‌اند و لایه‌ی کهن‌تر آن‌قدر زیر این اسلام مدفون نشده که بیرون از آن باشد، بلکه در آن تا شده است. چرخه‌ی آیینی سال بر جشن‌های روستایی با منطقی پیش‌اسلامی می‌چرخد: seblang، که در آن رقصنده‌ای برگزیده، در یک روستا دختری جوان و در روستایی دیگر زنی سالخورده، ساعت‌ها در حالت خلسه می‌رقصد تا جای را از آسیب پاک کند؛ kebo-keboan، که در آن مردانی با دوده سیاه‌شده و شاخ‌گذاشته مانند گاومیش کوچه‌ها را شخم می‌زنند تا باران را از آسمان بیرون بکشند؛ ider bumi، دسته‌ای که دو روز پس از عید گرد Kemiren می‌گردد، و ضیافت Tumpeng Sewu که پس از آن می‌آید و در آن کل روستا در جاده غذا می‌خورد.

پایان Blambangan خشونت‌بار بود. لشکرکشی هلندی‌ها در سال‌های 1771 و 1772 علیه شورش Mas Rempeg در Bayu بیشتر این منطقه را خالی کرد، و Banyuwangi‌ای که دوباره سر برآورد، جمعیتش از نو اسکان یافت و درهم آمیخت؛ به همین دلیل امروز روستاهای اوسینگ میان روستاهای جاوه‌ای، مادورایی و بالیایی قرار دارند. اوسینگ‌ها همچنین در سراسر جاوه به جادوگری شهرت دارند، شهرتی که در سال 1998 مرگبار شد، زمانی که جمعیت‌های خشمگین کسانی را که متهم به جادوگری بودند کشتند. نمونه‌ی ویژه‌تر و کم‌تر تیره‌وتار: gandrung، رقص خواستگاری که نشان ناحیه شد و پیش از آن‌که زنان اجرایش کنند، مردان آن را اجرا می‌کردند، و ازدواج از راه colongan، که در آن زوج به سادگی با هم می‌روند و دو خانواده پس از آن شرایط را تعیین می‌کنند.