اروتیک چاموروها

چامورو مردم بومی جزایر ماریانا، یعنی گوآم و جزایر ماریانای شمالی، هستند و تقریباً چهار قرن را در نقطه تلاقی امپراتوری‌ها گذرانده‌اند. اسپانیا در سال 1565 مدعی این مجمع‌الجزایر شد و تا سال 1898 آن را در اختیار داشت. ایالات متحده پس از جنگ اسپانیا و آمریکا گوآم را تصرف کرد، در حالی که آلمان، سپس ژاپن و سپس دوباره ایالات متحده بر جزایر شمالی حکومت کردند. کمتر مردم بومی اقیانوس آرامند که این‌همه پرچم مختلف را پشت سر هم بر سرزمین خود دیده باشند. هویت چامورویی که از این دگرگونی‌ها جان به‌در برده، بقایایی عتیقه نیست بلکه ترکیبی زنده و کارآمد است: در ایمان کاتولیک، در نام‌های خانوادگی و آشپزی متأثر از اسپانیایی، در گذرنامه برای ساکنان گوآم آمریکایی، و در بنیاد خود همچنان سرسختانه اقیانوس‌آرامی.

زبان چامورو به خانواده آسترونزی تعلق دارد و از دور با تاگالوگ، مالایی و زبان‌های میکرونزی خویشاوند است، اما قرن‌ها تماس چنان واژه‌های قرضی اسپانیایی را بر گفتار روزمره نشانده‌اند که اعداد، نام روزهای هفته و بسیاری از واژه‌های خانه از زبان کاستیلی می‌آیند، نه از واژگان بومی. این زبان در سیاست‌های سده بیستم تقریباً نابود شد: تنبیه بدنی برای سخن گفتن به چامورو در مدارس تحت اداره آمریکا، آموزش اجباری ژاپنی در دوران اشغال در جنگ جهانی دوم، و سپس روند طولانی تک‌زبانگی پس از آن. احیای آن اکنون پروژه‌ای جدی است که در مدارس دولتی تدریس می‌شود و بزرگ‌ترها از آن پاسداری می‌کنند، هرچند انتقال آن میان نسل‌ها همچنان شکننده است.

کاتولیک با یسوعیان در دهه 1660 وارد شد و با هزینه‌ای سنگین تحمیل گردید. جنگ‌های اسپانیا و چامورو و بیماری‌هایی که با خود آوردند، جمعیت پیش از تماس را تا حدود نود درصد کاهش دادند، اما این ایمان از مدت‌ها پیش واقعاً چامورویی شده و تنها چیزی نیست که پذیرفته شده باشد. جشن‌های سالانه قدیس حامی هر روستا مرکز تقویم اجتماعی‌اند: هر شهرک یک روز سالانه میزبانی می‌کند که در آن خانواده‌های بزرگ میزهای باز می‌چینند و به هر کس که وارد شود غذا می‌دهند. این چهره آشکار inafa'maolek است، یعنی اخلاق فرهنگی مراقبت متقابل و تعادل بازیافته که بخش بزرگی از زندگی روستا بر آن سامان دارد. تبادل در غذا، کار، حضور در تشییع جنازه و در chenchule'، یعنی کمک‌های رسمی که در طول دهه‌ها در عروسی‌ها و نیایش‌های وردیه ثبت می‌شود، احساسات صرف نیست بلکه زیرساخت اجتماعی است.

جامعه چامورو در انتقال زمین و جایگاه خانوادگی مادرتبار است، با وجود لایه‌های نام پدری اسپانیایی، و خط مادری هنوز در شیوه محاسبه خویشاوندی اهمیت دارد. سنگ‌های latte پیش از تماس، یعنی پایه‌های سنگ آهکی ستون‌دار که خانه‌های بلند را نگه می‌داشتند، در فضاهای باز گوآم و جزایر ماریانای شمالی برپا هستند و همچنان نمادی زنده‌اند، نه کنجکاوی باستان‌شناختی. در پرچم‌ها، مهرهای مدنی و بحث جاری درباره جایگاه سیاسی آینده جزایر به آن‌ها استناد می‌شود.