اروتیک فیجی‌ها

فیجیایی‌ها (iTaukei در کاربرد خودشان، اصطلاحی که جمعیت بومی را از جامعه‌ی هندی‌تبار فیجی متمایز می‌کند که تحت نظام بردگی قراردادی بریتانیا آورده شدند) مردم مجمع‌الجزایری با بیش از سیصد جزیره‌اند که تقریباً یک‌سومشان مسکونی است. بیشترشان در ویتی لوو و وانوا لوو زندگی می‌کنند، دو خشکی آتشفشانی که گروه بر آن‌ها استوار است؛ بقیه در زنجیره‌ی لائو، جزایر یاساوا، کاداوو و رشته‌ی درازی از جزایر کوچک‌تر پراکنده‌اند. جغرافیا اهمیت دارد زیرا نقشه‌ی سیاسی را شکل داده است: فیجی پیش از تماس هرگز یک پادشاهی واحد نبود، بلکه کنفدراسیونی متغیر از رئیس‌نشین‌ها بود، و وفاداری‌های کهن به vanua (زمین، مردم و پیوند میان آن‌ها) هنوز زندگی روستایی را زیر دولت مدرن سامان می‌دهند.

زبان فیجیایی به شاخه‌ی اقیانوسی خانواده‌ی زبان‌های آسترونزیایی تعلق دارد، همان خانواده‌ای که تونگایی، ساموآیی و مائوری به آن تعلق دارند، اما در نقطه‌ی اتصال جالبی قرار دارد: گویش‌های شرقی به سوی پلی‌نزیایی متمایل‌اند، در حالی که گویش‌های غربی به شدت از آن فاصله می‌گیرند و ده‌ها گویش محلی در سرزمینی کوچک فشرده شده‌اند. فیجیایی معیار (گویش بائو) در قرن نوزدهم توسط مبلغان مذهبی ارتقا یافت و اکنون در کنار انگلیسی و هندی فیجیایی زبان مشترک ارتباطی است. گرویدن به مسیحیت از پی همان مبلغان آمد و ریشه دواند: امروز اکثریت قریب‌به‌اتفاق ایتائوکِی‌ها متدیست‌اند، با جمعیت‌های کوچک‌تری از کاتولیک‌ها و پنتکاستی‌ها، و حضور در کلیسا همچنان ویژگی ساختاری یکشنبه‌های روستایی است، نه ترجیحی شخصی.

نکته‌ی متمایز این است که نهادهای قدیمی‌تر تا چه اندازه کامل از این تغییر دین جان سالم به در بردند. نظام رؤسا دست‌نخورده و از نظر قانون اساسی به رسمیت شناخته شده است؛ شورای عالی رؤسا تا تعلیق آن در سال 2012 نهادی سیاسی واقعی بود. کاوا (در زبان محلی yaqona) پدیده‌ای عجیب برای گردشگران نیست، بلکه واسطه‌ی تقریباً هر مبادله‌ی رسمی است، از خوش‌آمد گفتن به مهمان تا حل اختلاف، و آیین‌های تقدیم آن (sevusevu) نزدیک‌ترین چیزی است که این فرهنگ به دستور زبانی جهانی برای احترام دارد. kerekere، یعنی تعهد عرفی به دادن آنچه خویشاوند درخواست می‌کند، همچنان اقتصاد نقدی را به شیوه‌هایی پیچیده می‌کند که اقتصاددانان آزاردهنده و فیجیایی‌ها عادی می‌یابند.

رشته‌ی دشوارتری که از زندگی مدرن فیجیایی می‌گذرد، رابطه با جامعه‌ی هندی‌تبار فیجی است که اکنون حدود یک‌سوم جمعیت کشور را تشکیل می‌دهد. چهار کودتا از سال 1987 به این سو بر سر پرسش‌های مالکیت زمین، وزن رأی و اینکه چه کسی متعلق شمرده می‌شود رخ داده‌اند؛ پرسش‌هایی که نظام بردگی قراردادی پدید آورد و استقلال حلشان نکرد. هویت فیجیایی به همان اندازه از این بحث ناتمام شکل می‌گیرد که از هر چیز کهن‌تری.