اروتیک رتوواری‌ها

رائتوواری‌ها یک قوم ژرمنی از اواخر دوران باستان بودند. آنها شاخه‌ای منطقه‌ای از آلامانی‌ها بودند که حدود قرن چهارم و پنجم در بخش شمالی استان رومی کهن رائتیا زندگی می‌کردند، در جایی که امروز جنوب آلمان است. با گذشت زمان در جمعیت آلامانی‌ای که بعدها به شوابی‌ها تبدیل شد ادغام شدند. هیچ وقایع‌نامه‌ای داستان آنها را روایت نکرده است. آنچه باقی مانده یک نام، یک زادگاه احتمالی و یک یگان نظامی رومی است و هر کدام از اینها بیش از آنچه انتظار دارید می‌گوید.

از نام شروع کنیم. این نام Raetia، استان رومی میان آلپ و بالادست دانوب، را با پسوند ژرمنی -vari ترکیب می‌کند که تقریباً به معنای «ساکنان» یا «مردان» یک مکان است. همین پسوند در Baiuvarii دیده می‌شود، نامی که به باواری‌ها تبدیل شد. رائتوواری‌ها به سادگی مردم رائتیا بودند. هویت خود را از سرزمین رومی‌ای گرفتند که به آن کوچ کرده بودند، نه از یک بنیان‌گذار نیایی. این ویژگی آلامانی‌ها بود که بیشتر اتحادیه‌ای شل بودند تا یک قبیله واحد. گروه‌های آنها در سرزمینی ساکن شدند که روم پس از فروپاشی مرزهایش در شمال دانوب در قرن سوم رها کرده بود. همسایگانشان نیز نام‌های مکانی از همین نوع داشتند: لنتینسس‌ها نزدیک دریاچه کنستانس، بریسیگاوی‌ها در بریس‌گاو، و بوکینوبانتس‌ها در آن سوی راین، روبه‌روی ماینتس.

موطن آنها معمولاً در منطقه ریس نوردلینگن و اطراف آن قرار داده می‌شود، حوضه‌ای پهن و تقریباً گرد که برخورد شهاب‌سنگی حدود پانزده میلیون سال پیش بر جا گذاشت. این منطقه بر مرز امروزی میان باواریا و بادن‌وورتمبرگ قرار دارد. حوضه حاصلخیز است و مرزهای طبیعی روشنی دارد، که آن را سرزمینی بدیهی برای یک جامعه کشاورزی ساکن می‌کرد. نام ریس و منطقه ریس‌گاو در قرون وسطا عموماً صورت فرسوده‌ای از رائتیا دانسته می‌شود، پس چشم‌انداز هنوز همان واژه‌ای را حمل می‌کند که رائتوواری‌ها حمل می‌کردند.

پیوندشان با روم با استقرار آنها پایان نیافت. کتاب Notitia Dignitatum، فهرستی از فرماندهی‌های نظامی متأخر روم، یگانی به نام Raetobarii را در میان یگان‌های کمکی نخبه ارتش میدانی غربی فهرست می‌کند، در کنار یگان‌هایی که به نام بریسیگاوی‌ها نامیده شده بودند. اقوام مرزی که روم در امتداد دانوب با آنها می‌جنگید، صفوف آن را نیز پر می‌کردند.

مانند سایر آلامانی‌ها، شکل اولیه و نوشته‌نشده‌ای از زبان آلامانی به کار می‌بردند و از دین سنتی ژرمنی پیروی می‌کردند. مسیحیت پس از آنکه فرانک‌ها از حدود سال 500 آلامانی‌ها را زیر فرمان خود درآوردند، به تدریج گسترش یافت. پس از آن این نام از دید ناپدید می‌شود. خود مردم اما از میان نرفتند. آنها بخشی از جامعه آلامانی و سپس شوابی شدند، و لهجه‌های شوابی که امروز در بخش بزرگی از منطقه ریس گفته می‌شود، تا حدی از زبان آنها سرچشمه می‌گیرد.