اروتیک اوکرانی‌ها

زبان

زبانی اسلاوی غربی از شاخه لخی که ثبت نشده است، بخشی از پیوستار گویشی پولابی و پومرانیایی (هندواروپایی، اسلاوی)؛ در اواخر سده‌های میانه منقرض شد

بخشی از خانواده زبانی: زبان‌های هندواروپایی

دین

چندخدایی اسلاوی، که با فتح و استعمار از قرن دوازدهم به بعد مسیحیت لاتین جایگزین آن شد

درباره اوکرانی‌ها

اوکرانی‌ها قومی اسلاو غربی بودند که از حدود قرن هشتم تا قرن سیزدهم در کرانه‌ی رود اوکر، در منطقه‌ای که امروز شمال‌شرق آلمان است، زندگی می‌کردند؛ تا آنکه فتح، سازمان‌یابی کلیسا و اسکان آلمانی‌ها ایشان را در جمعیت عمومی براندنبورگ و پومرانیا حل کرد. امروز هیچ‌کس خود را اوکرانی نمی‌نامد. آنچه باقی مانده نام ایشان بر نقشه است: منطقه‌ی اوکرمارک، سرزمین دریاچه‌ها که از پرنتسلاو به سمت شمال تا تالاب ساحلی بالتیک امتداد دارد، به نام ایشان خوانده می‌شود، و اوکرموینده در جایی قرار دارد که رود ایشان به آب می‌رسد.

سرزمینشان زمینی یخچالی بود با خاک شنی، درختان راش و کاج، و تراکمی غیرمعمول از دریاچه‌ها و باتلاق‌ها، که شیوه‌ی دفاعشان را شکل داد. سکونتگاه‌ها گرد دژهای حلقوی از خاک و چوب متمرکز بودند که بر شبه‌جزیره‌ها و جزیره‌ها بنا شده بودند، و شناخته‌شده‌ترین و بیشتر کاویده‌شده‌ی آن‌ها خاکریز درنزه در نزدیکی پرنتسلاو است. به زبانی اسلاوی از شاخه‌ی لخی سخن می‌گفتند، شاخه‌ای که زبان لهستانی و زبان منقرض‌شده‌ی پولابی را نیز پدید آورد، و گفتارشان احتمالاً بی‌آنکه مرز روشنی در کار باشد، به تدریج به گفتار پومرانی‌های شرق ایشان و قبایل لوتیچی غرب ایشان می‌پیوست. وقایع‌نگاران لاتینی‌نویس تمایل داشتند همه‌ی این‌ها را یکجا وندها بنامند، اما به نظر می‌رسد اوکرانی‌ها امور خود را خودشان اداره می‌کردند و از اتحادیه‌ی لوتیچی فرمان نمی‌بردند.

ایشان مستقیماً در مسیر گسترش ساکسون‌ها قرار داشتند و این برایشان بد پیش رفت. یک وقایع‌نگار ساکسون ثبت کرده که اتو کبیر در سال 954 لشکرکشی‌ای را علیه ایشان رهبری کرد، و یورش‌ها، باج‌گیری‌ها و انتقام‌جویی‌هایی که در پی آن آمد، دو قرن به‌صورت دوره‌هایی پی‌درپی ادامه یافت. ایشان مدتی طولانی‌تر از بیشتر همسایگانشان به چندخدایی اسلاوی پایبند ماندند، و مسیحی‌سازی همراه لشکرها از راه رسید، نه پیشاپیش آن‌ها. تا قرن دوازدهم، دوک‌های پومرانیا و مارگراف‌های اسکانی براندنبورگ بر سر این منطقه با یکدیگر می‌جنگیدند؛ پیمان کرمن در سال 1236 بخش عمده‌ی اوکرمارک را به براندنبورگ واگذار کرد، و در پی این توافق، مهاجران آلمانی به منطقه آمدند. جمعیت اسلاو نه چندان رانده شد، بلکه بیشتر مشمول مالیات شد، به مسیحیت گروید، از راه ازدواج درآمیخت و به تدریج نام‌هایی تازه گرفت.

آثارشان آرام اما واقعی است: ده‌ها نام روستا در اوکرمارک در زیر املای آلمانی‌شان ریشه‌ی اسلاوی دارند، دژهای حلقوی هنوز به‌صورت برآمدگی‌هایی در مزارع قابل تشخیص‌اند، و در تورگلو در کنار رود اوکر، سکونتگاهی بازسازی‌شده به نام اوکرانن‌لند پیشه‌ها و قایق‌سازی ایشان را در معرض دید عموم نگه می‌دارد.

فنوتیپ‌های معمول: اوکرانی‌ها

مرجع تولید با هوش مصنوعی: مو، چشم، پوست، ساختار صورت، اندام

هیچ توصیف جسمانی معاصری از قبیله‌ی اوکرانی (Ukrani) باقی نمانده است؛ آنان در محدوده‌ی جمعیت سفیدپوست تا روشن‌پوست منطقه‌ی بالتیک و دشت شمال اروپا قرار داشتند. یافته‌های تدفین و سکونتگاه‌ها در این منطقه نشان می‌دهد که پوشش روزمره از پشم و کتان بود: تونیک‌های کمربنددار، پیچ‌های ساق پا، شنل‌های پشمی که روی شانه بسته می‌شد، و کفش‌های چرمی. گورهای زنان در سرزمین‌های اسلاوی غربی معمولاً حلقه‌های شقیقه از برنز یا نقره دارند که در دو طرف شقیقه روی نوار سر پوشیده می‌شد، همراه با رشته‌های مهره از شیشه، کهربا و عقیق سرخ؛ گورهای مردان چاقو، یراق‌های کمربند و گاهی سلاح به‌دست می‌دهد. بازسازی‌ها در محوطه‌ی روباز تورگلو (Torgelow) بر پایه‌ی این شواهد انجام شده است.

پرسش‌های متداول درباره اوکرانی‌ها

اوکرانی‌ها به چه زبانی سخن می‌گویند؟

زبان اصلی اوکرانی‌ها زبانی اسلاوی غربی از شاخه لخی که ثبت نشده است، بخشی از پیوستار گویشی پولابی و پومرانیایی (هندواروپایی، اسلاوی)؛ در اواخر سده‌های میانه منقرض شد است.

اوکرانی‌ها پیرو چه دینی هستند؟

دین غالب میان اوکرانی‌ها چندخدایی اسلاوی، که با فتح و استعمار از قرن دوازدهم به بعد مسیحیت لاتین جایگزین آن شد است.