اروتیک رانی‌ها

رانی‌ها قومی اسلاو بودند که از آغاز سده‌های میانه تا فتح دانمارکی‌ها در سال ۱۱۶۸ در روگن، بزرگ‌ترین جزیره آلمان، و در نواری از خشکی بالتیک روبه‌روی آن زندگی می‌کردند. پس از آن، به‌تدریج در جمعیت آلمانی‌زبان پومرانیا جذب شدند و زبانشان تا اوایل سده پانزدهم از جزیره ناپدید شد. آنچه آنان را در میان قبایل وندی آن ساحل متمایز می‌کرد یک معبد بود. در آرکونا، بر صخره‌های گچی در نوک شمالی روگن، آنان مقام سوانتویت را نگاه می‌داشتند، خدایی چهارسر که آیینش نذورات اسلاوهایی را از فراتر از جزیره به خود جلب می‌کرد. پس از ویرانی معبد لوتیچی در رتره در اواخر سده یازدهم، آرکونا آخرین مرکز بزرگ بت‌پرستی اسلاوهای بالتیک شد و رانی‌هایی که از آن پاسداری می‌کردند، وزنی بسیار بیشتر از شمارشان داشتند.

زبانشان گویشی از شاخه لخیتیک زبان‌های اسلاوی غربی بود، نزدیک به زبان همسایگانشان در پومرانیا و پولابی و با زبان پولندی خویشاوندی دورتر داشت. آنان دریانورد و غارتگر بودند و سواحل دانمارک آن را حس می‌کرد. بیشتر آنچه از ایشان می‌دانیم از ساکسو گراماتیکوس، تاریخ‌نگار دانمارکی، می‌آید، شاهدی خصمانه اما دقیق. او دینی را توصیف می‌کند که در آن کاهن اعظم از پادشاه بالاتر بود. اسب سفید سوانتویت را تنها کاهن می‌توانست سوار شود، و شیوه گام برداشتن آن بر روی ردیف نیزه‌هایی که روی زمین گذاشته شده بود، پیش از جنگ فال بد یا خوب تلقی می‌شد. هر سال در هنگام برداشت محصول، کاهن بررسی می‌کرد که آیا شراب عسل در شاخی که در دست بت بود نسبت به سال پیش پایین رفته یا نه، و از آن برای پیش‌بینی محصول سال بعد بهره می‌برد. سپس پشت کیکی بزرگ از عسل می‌ایستاد و از جمعیت می‌پرسید که آیا او را می‌بینند، و با صدای بلند آرزو می‌کرد که سال بعد نبینند. معبد گارد ویژه‌ای از سیصد سوارکار داشت. در شارنتسا، که معمولاً با گارتس امروزی یکی دانسته می‌شود، معابد دیگری خدایان چندچهره روگیویت، پورویت و پورنوت را جای می‌دادند.

در سال ۱۱۶۸ والدمار یکم، پادشاه دانمارک، و اسقف آبسالون آرکونا را گرفتند، بت چوبی را تکه‌تکه کردند و سوزاندند. شاهزادگان رانی غسل تعمید و فرمانروایی دانمارک را پذیرفتند. سلسله آنان یک سده و نیم دیگر بر امیرنشین روگن فرمان راند و در سال ۱۲۳۴ حقوق شهری را به اشترالزوند اعطا کرد. آخرین فرد این خاندان، ویزلاو سوم، در سال ۱۳۲۵ درگذشت. او ترانه‌های عاشقانه به زبان آلمانی میانه پست‌شده نوشت که نشان می‌دهد دربار تا چه اندازه از ریشه‌های اسلاوی خود دور شده بود. آنچه از رانی‌ها باقی مانده بیشتر در زیر خاک و بر نقشه است: نام‌های مکانی در سراسر روگن، از جمله پوتبوس و گارتس، و بارو‌های آرکونا که دریا پیوسته آن‌ها را می‌خورد.