اروتیک لینون‌ها

لینون‌ها قومی کوچک و اسلاوی غربی در قرن نهم بودند که در ساحل راست پایین‌دست رود البه، در منطقهٔ امروزی Prignitz، بر مرز کنونی براندنبورگ و ساکسونی سفلی زندگی می‌کردند. امروز هیچ‌کس این نام را ندارد؛ تبارشان در جمعیت عمومی وندی‌ها در سرزمین البه حل شد و از آنجا به آلمانی‌های این منطقه رسید. آنان مانند بیشتر اقوام مرزی وارد سندها شدند، یعنی به‌صورت نامی در گزارش جنگی دیگران. سالنامه‌های سلطنتی فرانکی نخستین بار در سال ۸۰۸ از آنان یاد کردند، هنگامی که گودفرید، پادشاه دانمارکی، علیه اوبوتریت‌ها به جنوب لشکر کشید و لینون‌ها همراه همسایه‌شان اسمیلدینگ‌ها از این فرصت استفاده کردند تا از فرمانروایی اوبوتریت‌ها رها شوند. پاسخ شارلمانی در کمتر از دو سال رسید: ستون‌های نظامی فرانکی و ساکسونی از البه گذشتند، گروگان گرفته شد و باج تحمیل شد. پس از آن جز به‌طور گذرا در منابع دیده نمی‌شوند و در چند نسل این نام به‌کلی از متون ناپدید می‌شود.

سرزمینشان شنی، کم‌ارتفاع و مرطوب بود؛ در بلندی‌ها کاج و بلوط می‌روییدند و در پایین‌دست، باتلاق و بستر قدیمی رودخانه‌ها قرار داشت و البه همزمان راه، انبار غذا و مرز بود. مانند دیگر اسلاوهای البه، به‌جای شهر، گرد دژهای حلقه‌ای سازمان یافته بودند و مهم‌ترین دژشان به‌طور کلی با Lenzen شناسایی می‌شود که گفته می‌شود نامش نام آنان را حفظ کرده است. اگر آنان همان لینای مذکور در جغرافیانگار بایرن در سدهٔ نهم باشند که هفت دژ به آنان نسبت داده شده، پس قومی بوده‌اند که شمارشان در هزاران سنجیده می‌شد نه ده‌ها هزار، و این مقیاس معمول این گونه واحدهای سیاسی است. زبانشان ثبت نشده، اما احتمالاً پولابی بوده، غربی‌ترین شاخهٔ زبان‌های اسلاوی لخیتی و خویشاوند نزدیک کاشوبی و لهستانی. دینشان آیین پیش‌مسیحی اسلاوی آن منطقه بود که به بیشه‌ها، چشمه‌ها و پرستشگاه‌های روی تپه‌ها پیوند داشت. مسیحیت به‌عنوان ابزار فتح به آنان رسید و ریشه نگرفت؛ گرویدن واقعی این بخش از البه تا لشکرکشی‌ها و استقرار آلمانی‌ها در سدهٔ دوازدهم به تأخیر افتاد.

آنچه بر جا گذاشتند بیشتر در زمین و روی نقشه باقی است. نام Lenzen همچنان آنان را زنده نگه داشته است. نام روستاهایی که به -itz و -ow و -in ختم می‌شوند در امتداد مایل‌ها در هر دو کرانه ادامه دارد، و طرح‌های دایره‌ای روستاهای Wendland، که خانه‌ها در حلقه‌ای گرد چمنزاری با یک ورودی منفرد ساخته شده‌اند، عادت استقرار این کشاورزان اسلاو را حفظ کرده‌اند. درست آن سوی رود، خود پولابی تا حدود سال ۱۷۵۰ در کاربرد خانه‌های روستایی بر جا ماند. یکی از آخرین گویشورانش، کشاورزی از Wustrow به نام Johann Parum Schultze، آنچه را توانست از آن بنویسد و یادآور شد که انتظار دارد از آخرین کسانی باشد که آن را می‌داند. او درست گفته بود.