اروتیک فرانک‌های ریپواری

فرانک‌های ریپواری مردمی فرانکی از اواخر دوران باستان و اوایل قرون وسطا بودند که از قرن چهارم در منطقهٔ میانی راین، پیرامون کلن، ساکن شدند، در اوایل قرن ششم استقلال خود را به کلوویس واگذار کردند، و امروز بیشتر به‌صورت راینلندی‌های غرب آلمان و در گویش‌های ریپواری‌ای که این راینلندی‌ها هنوز به آن سخن می‌گویند، باقی مانده‌اند. آنان نیمهٔ شرقی جهان فرانکی بودند. در حالی که فرانک‌های سالی به سوی غرب، به گل رومی، پیش راندند و سلسلهٔ مروونژی را پدید آوردند، فرانک‌های راین بر کرانهٔ رود ماندند، شهر رومی دارای دیوار کلونیا آگریپینا و سرزمین پیرامونش را میان بن، آخن و آیفل تصرف کردند و آن را به‌عنوان پادشاهی خاص خود اداره کردند. نام ریپواری معمولاً به لاتین ripa یعنی کرانهٔ رود بازگردانده می‌شود، هرچند این واژه در منابع دیرتر از مردمی که نامشان را دارد ظاهر می‌شود و معاصران بیشتر آنان را فرانک‌های راین می‌نامیدند.

لحظهٔ تعیین‌کنندهٔ آنان همان پایانشان نیز بود. حدود سال ۴۹۶، پادشاهشان سیگیبرت در زانو زخمی شد، هنگام نبرد با آلامانی‌ها در تسولپیش، همان نبردی که افسانهٔ کلوویس بر آن بنا شده است، و تاریخ او را با نام سیگیبرت لنگ به یاد می‌آورد. گرگوری اهل تور آنچه را پس از آن رخ داد نقل می‌کند: کلوویس، کلودریک پسر سیگیبرت را برانگیخت که پدرش را بکشد، سپس کلودریک را کشت و به‌عنوان انتقام‌گیرندهٔ ستم‌دیده به کلن آمد. ریپواری‌ها او را بر سپر بالا بردند و پادشاهش کردند. از آن پس سرزمینشان هستهٔ اوسترازی، پادشاهی شرقی فرانکی، شد و سرانجام مقر شارلمان در آخن گردید. هویت حقوقی جداگانهٔ آنان بیش از یک قرن پس از از دست رفتن استقلالشان دوام آورد. Lex Ripuaria که در قرن هفتم مکتوب شد، جان فرانک آزاد را با غرامتی به نام ویرگلد ارزش‌گذاری کرد، دادرسی‌ها را بر پایهٔ سوگندیاران برگزار کرد، و، که برای مردمی که بر شهری کهن رومی فرمان می‌راندند گویاست، به رومیان، برگوندی‌ها و آلامانی‌هایی که در میانشان زندگی می‌کردند اجازه داد بر پایهٔ قانون خودشان پاسخ دهند نه بر اساس عرف فرانکی. مقررهٔ آن دربارهٔ آزادسازی برده با سندی در کلیسا نشان می‌دهد که مسیحیت تا چه اندازه ریشه دوانده بود. فرانک‌های راین وثنی آغاز کردند؛ کلن زیر روم اسقف داشت، زیر فرانک‌ها نیز دوباره اسقف داشت، و پس از تعمید کلوویس طبقهٔ حاکم به کلیسای کاتولیک از او پیروی کرد.

آنچه بر جای گذاشتند بیشتر شنیده می‌شود تا دیده. گویش‌های ریپواری، از جمله کُلشی، شاخه‌ای شناخته‌شده از فرانکی میانی را تشکیل می‌دهند که در شمال با خط بنراث، که گفتار آلمانی بالا را از آلمانی پایین جدا می‌کند، محدود می‌شود. در زمین، گورستان‌های ردیفی با تبرهای پرتابی، سیکس‌های یک‌لبه و سنجاق‌های دوتایی نشان‌دهندهٔ سکونت فرانکی‌اند که از کلن تا لیمبورگ هلندی و بلژیکی امتداد دارد. این مردم دیگر خود را ریپواری نمی‌خوانند و راینلندی شده‌اند، اما نام کهن همچنان زبان رود را نشان می‌دهد.