اروتیک کارانتانیایی‌ها

قرنتانی‌ها اسلاوهای آلپی بودند که از حدود قرن هفتم تا قرن دهم میلادی در شرق کوه‌های آلپ زندگی می‌کردند. مرکز آنها حوضه کلاگنفورت در منطقه‌ای بود که امروز کارینتیای اتریش نامیده می‌شود، و آنها را از نیاکان مستقیم اسلوونی‌ها می‌دانند. پس از رفتن لومباردها به ایتالیا در سال 568، اسلاوهای دیگری هم به این منطقه آمدند. آنچه قرنتانی‌ها را متمایز می‌کرد، داشتن دولتی مستقل بود. قرنتانیا یکی از نخستین امارت‌های اسلاوی ثبت‌شده بود که مقر آن در کارنبورگ قرار داشت. نام این سرزمین پیش از ورود اسلاوها به آنجا وجود داشت و امروز در واژه کارینتیا باقی مانده است.

آنها به گویشی کهن از اسلاوی آلپی سخن می‌گفتند، زبانی از گروه اسلاوی جنوبی که بعدها به اسلوونیایی تبدیل شد. بازماندگانشان هنوز هم در اقلیت اسلوونیایی کارینتیا به این زبان سخن می‌گویند. آنها بیشتر قرن هفتم را زیر سایه آوارها زیستند و از آن دوره اطلاع اندکی درباره‌شان در دست است. دوکی اسلاو به نام والوک که حدود سال 631 یاد شده، احتمالا بر آنها فرمانروایی می‌کرد. نقطه عطف روشن در دهه 740 رخ داد، زمانی که دوک بوروت برای مقابله با آوارها از باواریا یاری خواست. این یاری مؤثر واقع شد، اما بهایش سلطه باواریا و تحویل گروگان بود. پسر بوروت، گورازد، و برادرزاده‌اش، هوتیمیر، در باواریا مسیحی بزرگ شدند و سپس برای فرمانروایی به سرزمین خود بازگشتند، و مبلغان از سالزبورگ به دنبال ایشان آمدند. دین کهن به آرامی کنار نرفت. چند بار شورش‌های بت‌پرستانه روی داد تا اینکه دوک والتونک آخرین آنها را حدود سال 772 سرکوب کرد. وقتی شارلمانی در سال 788 بر باواریا مسلط شد، قرنتانیا نیز به آن پیوست و تا اواخر دهه 820 کنت‌های فرانک جای فرمانروایان بومی را گرفته بودند.

آنچه از ایشان ماند یک آیین بود. سال‌ها پس از ادغام قرنتانی‌ها در دوکنشین کارینتیا، هر دوک تازه در «سنگ شاهزاده» به قدرت می‌رسید، ستونی رومی که پایه‌اش دوباره به کار گرفته شده بود. دوک با لباس روستایی می‌آمد. سپس دهقانی آزاد که بر سنگ نشسته بود، به زبان اسلوونیایی از او می‌پرسید: آیا با انصاف داوری خواهد کرد و از دین دفاع می‌کند؟ تنها در آن صورت دهقان جایگاه را واگذار می‌کرد. آخرین مراسم کامل در سال 1414 برگزار شد. امروز این سنگ در کلاگنفورت قرار دارد و بر سکه دو سنتی یورو اسلوونی نقش بسته است. منبع مکتوب اصلی درباره قرنتانی‌ها متنی از سالزبورگ از حدود سال 870 است، یعنی Conversio Bagoariorum et Carantanorum.