اروتیک والزرها

والزرها فرزندان یک مهاجرت‌اند، نه ساکنان یک کشور. از سده‌های دوازدهم و سیزدهم، کشاورزان آلمانی‌زبان از والیس بالایی از گذرگاه‌های مرتفع عبور کردند و به راهشان ادامه دادند: به شرق به سوی گراوبوندن و آنچه امروز لیختن‌اشتاین نامیده می‌شود، به شمال به سوی فورارلبرگ، و به جنوب از فراز خط تقسیم آب به سوی پیمونت و درهٔ آئوستا. آنان به کف دره‌ها دست نیافتند، چون پیش‌تر تصرف شده بودند. زمین‌های بالادست را گرفتند، جایی که فصل رشد کوتاه است و برف زود می‌آید، و آن را سودآور کردند. آنچه از خود به جای گذاشتند، شماری روستای آلمانی‌زبان پراکنده است که چون جزیره‌هایی در دریایی از رومانش، ایتالیایی و فرانکو-پرووانسال قرار دارند.

آنان با شرایطی جابه‌جا شدند، و نکتهٔ ارزشمند همین است. اربابانی که خواهان پاک‌سازی مرتع‌های بلند و نظارت بر گذرگاه‌های کوهستانی بودند، به مهاجران تازه‌وارد بسته‌ای پیشنهاد کردند که بعدها قانون والزری نامیده شد: آزادی فردی، زمینی که با حق تصرف موروثی و نه به میل ارباب در اختیار بود، و دادگاه‌ها و مجامع محلی خودِ آنان، در ازای اجاره و تأمین مردان مسلح. این امر مستعمرات را برای عصر خود به‌طور غیرمعمولی خودگردان ساخت. داووس در سال 1289 به‌عنوان یکی از این سکونتگاه‌ها آغاز شد؛ جوامع والزری از اعضای مؤسس اتحادیهٔ ده حوزهٔ قضایی بودند، یکی از سه اتحادیه‌ای که سرانجام به کانتون سوئیسی گراوبوندن تبدیل شد.

زبانشان آلمانیکِ بالاترین است، محافظه‌کارترین گوشهٔ نقشهٔ گویش‌های آلمانی، و قرن‌ها زندگی در دره‌های فرعی جداگانه باعث شد هر مستعمره مسیر خود را برود. گرسونی و ایسیمه در همان درهٔ ایتالیایی و در دیدرس یکدیگرند، و گویش‌های آنان، تیچ و تُویچو، به‌طور محسوسی متفاوت‌اند. اصلاحات دینی همین جمعیت را به دو بخش تقسیم کرد: بیشتر والزرهای گراوبوندن به کیش اصلاح‌شده گرویدند، در حالی که قلمرو اصلی والیس و مستعمرات ایتالیایی کاتولیک ماندند، و تقویم کلیسایی محلی همچنان در هر دو به سال شکل می‌دهد.

به ساختمان‌ها نگاه کنید. انبار غلهٔ والزری روی پایه‌های سنگی قرار دارد که با دیسک‌های مسطح پوشانده شده، ابزاری ساده برای جلوگیری از بالا رفتن موش‌ها به درون غلات، و بالکن‌های خانه‌های قدیمی ساخته شده بود تا دسته‌های چاودار را برای خشک شدن در هوای رقیق کوهستان آویزان کنند. گویش امروز در روستاهای ایتالیایی شکننده است، جایی که گویندگان روان بیشتر سالخورده‌اند، و در سوئیس و فورارلبرگ قوی‌تر است. انجمن‌های والزری همچنان گردهمایی بین‌المللی‌ای برگزار می‌کنند که میان دره‌ها می‌چرخد. یکی از آن دره‌ها کلاین‌والزرتال است، سرزمینی اتریشی که فقط از آلمان می‌توان با خودرو به آن وارد شد.