اروتیک اسلاوهای پولابی

اسلاوهای پولابی قبایل اسلاو غربی بودند که از حدود قرن هفتم میلادی در سرزمینی میان رودهای البه و اودر، در جایی که امروز آلمان شرقی است، سکونت گزیدند و در شش قرن بعد فتح و مسیحی شدند و در جامعه آلمانی‌زبان جذب شدند. آنان دیگر به‌عنوان یک قوم باقی نمانده‌اند. زبانشان در وندلاند هانوفر در اواسط قرن هجدهم از میان رفت و نوادگانشان اکنون فقط جمعیت ساکن مکلنبورگ، براندنبورگ و هولشتاین هستند که بیشترشان هرگز به فکرشان نمی‌رسد خود را اسلاو بخوانند. این نام از لابا می‌آید، واژه اسلاوی برای البه: مردمان کرانه البه. آلمانی‌ها آنان را وند می‌نامیدند، اصطلاحی فراگیر برای هر اسلاوی در مرز.

آنان هرگز یک واحد سیاسی یکپارچه نبودند. سه گروه بیش از همه اهمیت داشتند: ابوتریت‌ها در شمال غربی، حوالی مکلنبورگ و شرق هولشتاین، که بندر تجاری‌شان ریریک در سال 808 به دست پادشاهی دانمارکی غارت شد تا بازرگانانش به هدبی برده شوند؛ ولتی‌ها که بعدها لوتیچی نامیده شدند، اتحادیه‌ای جنگجو از قبایل در سراسر سرزمین میانی اودر؛ و رانی‌های روگن که کاهنانشان معبد سوانتویت را در آرکونا اداره می‌کردند. قبایل کوچک‌تری چون هاولی‌ها در کنار رود هاول و دروانی‌ها در وندلاند، فضاهای میان این‌ها را پر می‌کردند. این قبایل شمالی به گویش‌های لخی سخن می‌گفتند، همان شاخه از اسلاو غربی که لهستانی و کاشوبی به آن تعلق دارند، و زبان پولابی که در قرن هجدهم به دست یک کشیش و یک کشاورز باسواد نوشته شد، به پسرعموی لهستانی می‌ماند که قرن‌ها همسایگی با آلمانی‌ها آن را صیقل داده است.

آنچه آنان را از دیگر اسلاوهای بت‌پرست متمایز می‌کرد، دین سازمان‌یافته بود. در جاهای دیگر، بت‌پرستی اسلاوی بیشتر پرستش خانگی و بیشه‌ای بود. اما پولابی‌ها معبدهایی با کاهنان، اسب‌های پیشگو و بت‌های چندسر ساختند و در روگن، به گفته تاریخ‌نگار هلمولد، کاهن از پادشاه بالاتر بود. این آیین تا دیرزمانی دوام آورد. وقتی لوتیچی‌ها در سال 983 شوریدند، حاکمیت آلمان را برای یک قرن و نیم به آن سوی البه راندند و جنگ صلیبی وندی در سال 1147 نتوانست آنان را درهم بشکند. کار تمام نشد مگر وقتی هنری شیر در سال 1160 نیکلوت، شاهزاده ابوتریت، را کشت و دانمارکی‌ها در سال 1168 آرکونا را با خاک یکسان کردند. پسر نیکلوت مسیحی شد و خاندان او تا سال 1918 به‌عنوان دوک‌های آلمانی بر مکلنبورگ فرمان راندند، که دیرپاترین سلسله اسلاوی در آلمان بود.

میراث آنان بر نقشه و در زیر خاک باقی است. برلین، روستوک، شورین، لایپزیگ و لوبک همگی نام‌هایی اسلاوی‌اند. حلقه‌های شقیقه‌ای زنان در گورهای سراسر منطقه یافت می‌شود و روستاهای دایره‌ای روندلینگ در وندلاند ممکن است الگویی از سکونت در منطقه تماس را حفظ کرده باشند. سورب‌های لوزاتیا، در لبه جنوبی جهان قدیم پولابی، هنوز امروز به زبان خود سخن می‌گویند و تنها جامعه اسلاوی آلمان‌اند که هرگز از میان نرفت.