اروتیک پیکاردی‌ها

پیکاردی‌ها مردم شمال هموار و گچی فرانسه‌اند، میان پاریس و ساحل کانال. آنچه آنان را کنار هم نگه می‌دارد کمتر یک مرز است و بیشتر یک شیوهٔ سخن گفتن. استان قدیمی پیکاردی در ۱۷۹۰ لغو شد، در قرن بیستم به‌صورت یک منطقهٔ اداری بازگشت و در ۲۰۱۶ در Hauts-de-France ادغام شد. در تمام این مدت، زبان این ایده را زنده نگه داشت. پیکاردی زبانی از خانوادهٔ Oïl است که زبان‌شناسان معمولاً آن را خواهر فرانسوی می‌دانند، نه نسخهٔ خراب آن. این زبان فراتر از استان قدیمی هم گفتاری است: در Nord و Pas-de-Calais، جایی که مردم آن را Ch'ti یا Rouchi می‌نامند، و آن سوی مرز در Hainaut غربی، پیرامون تورنه و مون. جامعهٔ فرانسه‌زبان بلژیک آن را در ۱۹۹۰ به‌عنوان زبان منطقه‌ای به رسمیت شناخت. فرانسه هیچ وضعیت رسمی به آن نمی‌دهد. بیشتر پیکاردی‌ها اکنون در خانه فرانسوی حرف می‌زنند و پیکاردی در میان روستاییان مسن، در ترانه‌ها، در تئاتر عروسکی و در مطبوعات محلی کوچک اما پایدار زنده می‌ماند. کمدی ۲۰۰۸ Bienvenue chez les Ch'tis گونهٔ شمالی را به یک شوخی ملی بدل کرد و سپس، تا حدی غیرمنتظره، به مایهٔ افتخار.

این منطقه بر پایهٔ سنت کاتولیک و در عمل بیشتر غیردینی است، اما آن سنت نشانه‌های بزرگی بر جا گذاشته است. آمیین بزرگ‌ترین کلیسای جامع گوتیک فرانسه را دارد و در بووه سازندگان گروه کُر را چنان بلند ساختند که طاق‌هایش در ۱۲۸۴ فرو ریخت. هزار سال است که پیکاردی راه ارتش‌ها هم بوده است. نبردهای کرسی در ۱۳۴۶، سوم در ۱۹۱۶ و حملات آلمان در ۱۹۱۸ در دشت‌هایش رخ داد و کشاورزان هنوز هر فصل گلوله‌ها و ترکش‌ها را شخم می‌زنند. در پاریس قرون وسطا، دانشجویان شمال در دانشگاه «ملت پیکاردی» را تشکیل دادند که یکی از چهار ملت آن بود، و این نشان می‌دهد که حتی آن زمان بیگانگان آنان را قومی متمایز می‌دیدند.

فرهنگ روزمرهٔ پیکاردی محلی و بی‌ادعاست. در آمیین، hortillonnages، یعنی باغ‌های سبزیکاری که کانال‌ها از میانشان می‌گذرد، هنوز با قایق‌های ته‌تخت کشت می‌شوند. لافلور، قهرمان عروسکی شهر، خدمتکاری با کت قرمز است که پیکاردی حرف می‌زند و از قرن نوزدهم طنز طبقهٔ کارگر را روی صحنه‌های کوچک برده است. روستاها هنوز ballon au poing بازی می‌کنند، بازی‌ای با توپ که با مشت به آن ضربه زده می‌شود. آشپزهای خانگی flamiche درست می‌کنند، تارتی از تره‌فرنگی، و ficelle picarde، کرپی که دور ژامبون و قارچ پیچیده می‌شود. هویت پیکاردی منطقه‌ای است، نه جدایی‌طلبانه. پیکاردی‌ها نخست فرانسوی یا بلژیکی‌اند و در شیوهٔ سخن گفتن، خوردن و شوخی کردن پیکاردی.