اروتیک اسملدینگی‌ها

اسملدینگی‌ها قومی کوچک از اسلاوها بودند که در قرن نهم درست در شرق رودخانه الب و در لبه‌ی خشن امپراتوری شارلمانی زندگی می‌کردند. مانند دیگر اسلاوهای این منطقه، بعدها در جمعیت آلمانی‌زبان آنچه امروز آلمان شرقی نامیده می‌شود جذب شدند. از آنان بسیار اندک باقی مانده است: چند سطر در وقایع‌نامه‌های فرانکی، نام آنان، و بحثی باز درباره‌ی این‌که دقیقاً کجا زندگی می‌کردند. بیشتر بازسازی‌ها آنان را میان الب و هاول قرار می‌دهند و معمولاً شاخه‌ای از هِولی‌ها به شمار می‌آیند که مرکزشان بر رودخانه‌ی هاول بود.

نام آنان از راه کاتبان فرانکی به ما رسیده است که پسوند ژرمنی -ingi را به آن افزودند، اما ریشه‌اش اسلاوی است: *smola به معنی رزین. همین ریشه در نام اسمولیانی‌ها، گروهی اسلاوی جنوبی در بالکان، و در شهر اسمولنسک در دوردست شرق دیده می‌شود که نشانه‌ای است از گستردگی واژگان اولیه‌ی اسلاوی. هیچ منبعی نمی‌گوید که آیا این نام به سرزمین کاج، به تولید قیر یا به چیز دیگری اشاره داشته است.

آنان از اسلاوهای پولابی بودند، یعنی مردمانی که در امتداد الب و شاخه‌های آن ساکن شده بودند، و همین آنان را در مرز سختی قرار می‌داد. آن سوی رودخانه ساکسون‌ها زندگی می‌کردند که تازه و با زور زیر فرمان فرانک‌ها درآمده بودند. در شمال، ابوتریت‌ها که متحد فرانک‌ها بودند زندگی می‌کردند و فراتر از آنان دانمارکی‌ها. در سال 808 پادشاه دانمارکی گادفرید به ابوتریت‌ها حمله کرد و اسملدینگی‌ها و همسایگانشان لینونس‌ها به سوی او رفتند. فرانک‌ها سریع پاسخ دادند. پسر شارلمانی، شارل، روی الب پلی زد، با ارتشی از آن عبور کرد و مزارعشان را ویران ساخت. سال بعد، رهبر ابوتریت به نام تراسکو که نیروهای ساکسون پشتیبانی‌اش می‌کردند، آنچه وقایع‌نامه‌ها بزرگ‌ترین دژ اسملدینگی‌ها می‌نامند را تصرف کرد. تقریباً هر آنچه از آنان می‌دانیم از آن دو سال برمی‌آید.

احتمالاً به گویشی از شاخه‌ی لخیتی زبان‌های اسلاوی غربی سخن می‌گفتند که با زبان پولابی متأخر و به طور دورتر با لهستانی خویشاوند بود. جز نامشان، هیچ‌یک از آن به نوشته درنیامد. آنان مانند دیگر اسلاوهای الب در آن زمان، دین اسلاوی پیش از مسیحیت داشتند، اما هیچ خدا، معبد یا آیینی به‌طور ویژه برای آنان ثبت نشده است. هنری اول پادشاه آلمان حدود سال 929 دژ هِولی‌ها در براندنبورگ را گرفت. در قرن‌های بعد، با جنگ، فشار مبلغان و استقرار آلمانی‌ها، گفتار اسلاوی میان الب و اودر به تدریج از میان رفت. امروز میراثشان بیشتر در نام‌های مکانی اسلاوی پراکنده در این منطقه باقی مانده است و یادآور این که الب زمانی زبان‌ها را همان‌گونه جدا می‌کرد که پادشاهی‌ها را.