اروتیک گامبریوی‌ها

گامبریویی‌ها مردمی ژرمنی بودند که در اواخر سدهٔ یکم پیش از میلاد و اوایل سدهٔ یکم میلادی در شرق رود راین، در جایی که امروز شمال‌غربی آلمان است، زندگی می‌کردند. هیچ جامعهٔ امروزی با این نام از تبار آنان نیست و تقریباً تنها چیزی که از آنان باقی مانده نامشان است که در دو متن باستانی آمده است. می‌دانیم چه نامیده می‌شدند، کمابیش می‌دانیم همسایگانشان چه کسانی بودند و یک ادعای چشمگیر دربارهٔ تبارشان را می‌شناسیم. تقریباً هر چیز دیگری از میان رفته است.

استرابون، جغرافی‌نگار یونانی که در دوران آگوستوس و تیبریوس می‌نوشت، آنان را در شمار مردمان کوچک‌تر آلمان می‌آورد و با کروسکی‌ها، کاتی‌ها و کاتواری‌ها هم‌گروه می‌کند. این همراهی از زادبومی درون‌سرزمینی در جایی میان راین و وزر حکایت دارد، جدا از مردمانی که استرابون به سوی دریای شمال جای می‌دهد، گروهی که سوگامبری‌ها و بروکتری‌ها را در بر می‌گیرد. شباهت نام‌های گامبریویی و سوگامبری پژوهشگران را وسوسه کرده که این دو را به هم پیوند دهند، اما استرابون آن دو را دو قوم متفاوت می‌شمارد و این پرسش همچنان باز است.

یادکرد دوم بیشتر می‌گوید. تاسیتوس در ژرمانیا که حدود سال 98 میلادی نوشته شده، گزارش می‌دهد که ژرمن‌ها در سرودهایشان از خدایی زمین‌زاد به نام توئیستو و پسرش مانوس یاد می‌کردند، و سه پسر مانوس نام خود را به بخش‌های اصلی جهان ژرمنی دادند. او می‌افزاید که برخی، با آزادی‌ای که دیرینگی دور روا می‌دارد، پسران و مردمان بیشتری به مانوس نسبت می‌دادند: مارسی‌ها، گامبریویی‌ها، سوئبی‌ها و واندیلی‌ها، که این نام‌ها را اصیل و کهن می‌دانستند. در فهرستی در کنار سوئبی‌ها و واندال‌ها، دو تا از ماندگارترین نام‌های تاریخ ژرمنی، گامبریویی‌ها مردمی به نظر می‌رسند که زمانی وزنی بیش از آن داشتند که ردپای نوشتاری اندکشان نشان می‌دهد. در همین بخش تاسیتوس یادآور می‌شود که نام جمعی ژرمانی نامی تازه‌ساخته بود. نام‌های قبیله‌ای مانند این نام، لایهٔ کهن‌تر بودند.

از زبان آنان جز خود نام چیزی باقی نمانده است، نامی که احتمالاً به گویشی کهن از ژرمنی تعلق داشت، و دربارهٔ خدایان یا آدابشان چیز مشخصی ثبت نشده است. احتمالاً در دین پیش از مسیحیتی که تاسیتوس برای ژرمن‌ها به طور کلی ترسیم می‌کند سهیم بودند. این نام پس از سدهٔ یکم از منابع ناپدید می‌شود. مردمان کوچک آن ناحیه بعدها به اتحادیه‌های فرانکی و ساکسونی کشیده شدند و به احتمال زیاد گامبریویی‌ها در یکی از این دو حل شدند، هرچند هیچ نویسندهٔ باستانی چنین نمی‌گوید. میراث آنان همان یک نام است که تاریخ‌نگاران آلمان کهن هنوز، هنگام تلاش برای بازترسیم نقشهٔ قبیله‌ای آن سوی مرز رومی، در آن تأمل می‌کنند.