اروتیک توراجاها

توراجا در ارتفاعات جنوب سولاوسی زندگی می‌کنند، در چشم‌اندازی چین‌خورده از صخره‌های سنگ آهک، مزارع برنج تراس‌بندی‌شده و پشته‌های جنگلی. این جغرافیا آنان را برای بیشتر تاریخشان عملاً از پادشاهی‌های ساحلی بوگیس و ماکاسار جدا نگه داشت. این انزوا اهمیت دارد. این امر به آنان امکان داد جامعه‌ای سازمان‌یافته پیرامون خانه‌های گروه‌های خویشاوندی گسترده پدید آورند، یعنی tongkonan (با سقف زین‌مانند رو به بالا و نمای کنده‌کاری‌شده)، که هم‌زمان جایگاه نیاکان و دفتر حساب اجتماعی جایگاه خانواده در طول نسل‌ها هستند. یک توراجایی معمولاً می‌تواند پیش از آنکه بگوید در کدام روستا زندگی می‌کند، به شما بگوید به کدام tongkonan تعلق دارد.

این زبان به شاخه‌ی سولاوسی جنوبی از زبان‌های آسترونزیایی تعلق دارد و با بوگیس و ماکاسار خویشاوندی نزدیکی دارد، هرچند گویشوران توراجا و همسایگان دشت‌نشین‌شان زبان یکدیگر را نمی‌فهمند. زبان واحد توراجایی وجود ندارد، بلکه مجموعه‌ای از گویش‌ها وجود دارد (سادان توراجا بزرگ‌ترین آن‌ها است)، و سبک آیینی قدیمی‌تر که کاهنان سنتی به کار می‌برند، با واژگان و توازی‌های ویژه‌ی خود از گفتار روزمره جدا است.

امروز بیشتر توراجا مسیحیان پروتستان هستند، میراث مبلغان کلیسای اصلاح‌شده‌ی هلند که در آغاز قرن بیستم رسیدند و ارتفاعات را زمینی پذیراتر از سرزمین‌های پست مسلمان‌نشین یافتند. مسیحیت ریشه دواند، اما نظام اعتقادی بومی، Aluk To Dolo، یعنی «راه نیاکان»، را کنار نزد، بلکه بیشتر پیرامون آن پیچید. مشهودترین پیامد آن مراسم تدفین است. آیین‌های مرگ توراجا گسترده، پرهزینه و از نظر اجتماعی محوری‌اند، به شیوه‌ای که کمتر فرهنگ دیگری با اکثریت مسیحی همتای آن است: متوفی ممکن است ماه‌ها یا سال‌ها در خانه‌ی خانواده نگهداری شود و چنان خطاب شود که گویی فقط بیمار است، تا زمانی که خویشان بتوانند گاومیش، خوک و میهمانان لازم برای بدرقه‌ای شایسته را فراهم کنند. گاومیش‌ها به شماری ذبح می‌شوند که رتبه‌ی خانواده را نشان می‌دهد و گوشت آن‌ها طبق قواعد دقیق تعهد توزیع می‌شود. پس از خاک‌سپاری، مردگان در طاقچه‌های دیواره‌ی صخره‌ها یا اتاقک‌های تراشیده در سنگ دفن می‌شوند و تندیس‌های چوبی کنده‌کاری‌شده‌ای به نام tau-tau از آنان پاسداری می‌کنند.

نکته‌ی دیگری که شایسته‌ی دانستن است این است که این فرهنگ برای گردشگران منجمد نشده، هرچند گردشگری بخش‌هایی از آن را دگرگون کرده است. توراجا در ماکاسار، جاوه، کشورهای حوزه‌ی خلیج فارس و استرالیا کار می‌کنند و بسیاری از مراسم تدفین بر اساس زمانی برنامه‌ریزی می‌شود که مهاجران بتوانند با هواپیما به خانه بازگردند. tongkonan هنوز ساخته می‌شود: امروز گاهی با بتن، اما ساخته می‌شود.