اروتیک هلوبی

هلوبی‌ها یکی از مردمان انگونی‌اند که هویتشان به همان اندازه از پراکندگی شکل گرفته که از ماندن در سرزمین خود. در اوایل سدهٔ نوزدهم میلادی، آنان سرزمینی نزدیک سرچشمه‌های رود مزینیاتی، یا رود بوفالو، را در منطقه‌ای که امروز شمال کوازولو-ناتال است در اختیار داشتند. زیر فرمان خاندانی سلطنتی زندگی می‌کردند که نام عشیرهٔ آن، رادبه، هنوز در نام‌های خانوادگی سراسر آفریقای جنوبی دیده می‌شود. سپس جنگ‌های مفکانه آنان را از هم پاشید. آمانگوانه‌های ماتیوانه، متیمخولو، رئیس هلوبی‌ها، را کشتند و بازماندگان به چند سو پراکنده شدند. برخی از کوه‌های دراکنزبرگ گذشتند و به فلات مرتفع رسیدند، برخی در سایهٔ پادشاهی زولو زیستند و بسیاری به جنوب، به سرزمین خوساها، رفتند. آنجا همراه با دیگر طوایف پناهنده با نام مفنگو، یا فینگو، شمرده شدند.

این گسست هنوز به زندگی هلوبی‌ها شکل می‌دهد. در کیپ شرقی، خانواده‌های هلوبی نزدیک به دو قرن در کنار خوسازبانان زیسته‌اند و بخش بزرگی از زندگی آیینی‌شان با آنان مشترک است. مفنگوها همچنین از نخستین جوامع منطقه بودند که به آموزش در مدارس مبلغان مسیحی روی آوردند. در کوازولو-ناتال، این داستان با لانگالیبالله گره خورده است، رئیسی که به باران‌سازی شهرت داشت و نامش تقریباً یعنی خورشید شعله‌ور است. او در سال 1848 مردمش را به ناتالِ مستعمره برد و آنان در دامنه‌های دراکنزبرگ، نزدیک استکورت کنونی، اسکان داده شدند. در سال 1873 اختلافی بر سر تفنگ‌های ثبت‌نشده، که بسیاری از آنها را به‌عنوان مزد کار در معادن الماس کیمبرلی به دست آورده بودند، به لشکرکشی تنبیهی استعماری بدل شد. منطقهٔ اسکان هلوبی‌ها برچیده و گله‌هایشان مصادره شد، و لانگالیبالله محاکمه و به جزیرهٔ رابن تبعید شد. اسقف جان کولنسو از آرمان او دفاع کرد و این کار به بهای واقعی برای جایگاهش نزد مهاجرنشینان تمام شد. این واقعه هنوز در روایت هلوبی‌ها از تاریخ خودشان جایگاهی محوری دارد.

زبان ایسی‌هلوبی آن‌قدر به خوسا و زولو نزدیک است که معمولاً گویشی از خوسا به شمار می‌آید. با این حال ویژگی‌های خاص خود را حفظ کرده و برخی گویشوران خواهان آن‌اند که به‌عنوان زبانی مستقل شناخته شود. امروزه بیشتر هلوبی‌ها مسیحی‌اند، چه در کلیساهای بنیان‌نهادهٔ مبلغان و چه در کلیساهای مستقل، و زندگی کلیسایی در کنار آیین‌های نیاکان جریان دارد. ذبح حیوانی برای آگاه کردن نیاکان از یک تولد، ازدواج یا بازگشت به خانه هنوز امری عادی در زندگی خانوادگی است. ستایش‌های طایفه‌ای که در عروسی‌ها و مراسم خاکسپاری خوانده می‌شود، نام‌های سلطنتی کهن مانند متیمخولو و بونگانه را زنده نگه می‌دارد، و رهبران هلوبی سال‌هاست برای به رسمیت شناخته شدن پادشاهی خود پافشاری می‌کنند.