اروتیک خوه

خوه‌ها (که با نام‌های کخوئه، خوئه یا باراکوِنا نیز شناخته می‌شوند) قومی از مردم سان در جنوب قاره آفریقا هستند که به گروه خوئه‌زبان (خویسانی مرکزی) تعلق دارند. جوامع آن‌ها در منطقه زامبزی (پیش‌تر کاپریوی) در شمال‌شرق نامیبیا، شمال بوتسوانا، جنوب‌شرق آنگولا و، پس از آوارگی در جریان جنگ آنگولا، در شهرک پلاتفونتین نزدیک کیمبرلی در استان کیپ شمالی آفریقای جنوبی پراکنده‌اند؛ جایی که در کنار قوم خون زندگی می‌کنند. جمعیت مجموع آن‌ها معمولاً چند هزار نفر برآورد می‌شود. آن‌ها به زبان خوه‌دام سخن می‌گویند که از خانواده زبانی خوئه-کوادی است.

تاریخ و جامعه

خوه‌ها سنتاً شکار و گردآوری خوراک را با ماهیگیری در امتداد رودخانه‌ها و دشت‌های سیلابی اوکاوانگو و کواندو ترکیب می‌کردند، همراه با مقداری کشاورزی و دامداری در مقیاس کوچک، که آن‌ها را نسبت به برخی دیگر از گروه‌های سان کمتر منحصراً گردآوری‌کننده می‌کرد. آن‌ها دانش دقیقی از گیاهان و حیات وحش منطقه دارند. قرن بیستم آشفتگی‌های شدیدی به همراه آورد: درگیری در آنگولا و نامیبیا، سربازگیری اجباری در جنگ‌های دوره استعمار و آپارتاید، و ادغام سرزمین غرب کاپریوی آن‌ها در پارک ملی بوابواتا که استفاده سنتی از زمین را محدود کرد. بسیاری از خوه‌ها چندین بار آواره شدند و جامعه پلاتفونتین منشأ خود را به سربازان و خانواده‌هایی می‌رساند که در دهه 1990 از راه نامیبیا از آنگولا جابه‌جا شدند. جامعه خوه حول خانواده‌های گسترده و دسته‌های کوچک با اخلاق برابری‌طلبانه سازمان یافته است، اما جوامع معاصر با بیکاری بالا، فقر و حاشیه‌نشینی روبه‌رو هستند.

ظاهر و زینت

خوه‌ها ویژگی‌های معمول مردمان سان را نشان می‌دهند: قد کوتاه تا متوسط، پوست خرمایی روشن تا قهوه‌ای مایل به زرد، گونه‌های برجسته، چین‌های پلک اپیکانتیک، و موهای به‌شدت پیچ‌خورده. لباس سنتی شامل پیش‌بندهایی از پوست نرم‌شده حیوانات و رداهای شنل‌مانندی به نام کاروس بود، و زیورهایی از مهره‌های پوسته تخم شترمرغ به صورت گردنبند، سربند و دستبند به کار می‌رفت. صنایع دستی، از جمله مهره‌دوزی و ساخت چوب‌دست‌های حفاری، کمان‌ها و ظروف، همچنان نشانه هویت و منبع درآمدی اندک است. موسیقی و رقص، از جمله رقص‌های درمانی و جشنی، در زندگی جامعه محوری هستند و سنت شفاهی تاریخ، دانش بوم‌شناختی و باورها را حفظ می‌کند. زندگی مذهبی حول یک خالق و ارواح بوته‌زار و مردگان می‌چرخد که از طریق آیین، قصه‌گویی و رقص خلسه با آن‌ها ارتباط برقرار می‌شود.