اروتیک تاآ

تاآ‌ها که با نام ǃXóõ (ǃXoon یا Nǀohan) نیز شناخته می‌شوند، مردمی از قوم سان در جنوب کالاهاری هستند که عمدتاً در جنوب غربی بوتسوانا و بخش‌های مجاور شرق نامیبیا زندگی می‌کنند. آنان برای زبان‌شناسان بیشتر به‌سبب زبانشان، تاآ (ǃXóõ)، شناخته می‌شوند؛ زبانی که یکی از بزرگ‌ترین مجموعه‌های آوایی در میان زبان‌های بشری مستندشده را دارد، از جمله مجموعه‌ای فوق‌العاده غنی از صامت‌های کلیکی. این زبان به خانواده توو تعلق دارد. تعداد گویشوران آن معمولاً در حدود چند هزار نفر تخمین زده می‌شود.

جامعه و معیشت

تاآ‌ها به‌طور سنتی گردآورندگان و شکارگرانی در ساوانای خشک و نیمه‌بیابان هستند. آنان با کمان و تیرهای زهرآلود، آنتیلوپ و جانوران کوچک شکار می‌کنند و خربزه‌های وحشی، غده‌ها، آجیل و سایر خوراکی‌های بوته‌زار را گرد می‌آورند. آب اغلب از گیاهان به دست می‌آید و در ماه‌های خشک در پوسته تخم شترمرغ ذخیره می‌شود. جامعه آنان برابرخواه و بر پایه گروه‌های کوچک استوار است و با شبکه‌های گسترده خویشاوندی، پیوندهای ازدواج و روابط مبادله هدیه سازمان می‌یابد که خطرها را در محیطی سخت و غیرقابل پیش‌بینی پخش می‌کند. تقسیم گوشت و مراقبت مشترک از کودکان هنجارهای اجتماعی نیرومندی هستند و رهبری غیررسمی است و بر قانع‌سازی و احترام استوار است، نه بر اقتدار موروثی. مانند دیگر سان‌های کالاهاری، تاآ‌ها روزبه‌روز بیشتر به کار در مزارع، طرح‌های اسکان و اقتصاد نقدی کشیده شده‌اند و این امر فشارهایی بر زبان، زمین و معیشت سنتی آنان به همراه داشته است.

ظاهر و آرایه‌ها

تاآ‌ها ویژگی‌های جسمانی مشخص مردمان سان را دارند: قد کوتاه، پوست قهوه‌ای مایل به زرد روشن، گونه‌های برجسته، چین‌های پلک مغولی‌وار و موهای فشرده و مجعد. پوشاک سنتی از پوست نرم‌شده حیوانات ساخته می‌شد: مانندی‌های چرمی و شنل‌هایی شبیه کاروس که هم لباس، هم پتو و هم کیف حمل بودند. مهره‌های پوسته تخم شترمرغ که با دقت سابیده و سوراخ می‌شدند، به گردنبند، بند سر، دستبند و پیش‌بندهای تزئینی تبدیل می‌شدند و هنوز هم نشانه بارز صنعت‌گری سان به شمار می‌روند. آرایش، رقص و موسیقی همراه گردهمایی‌های اجتماعی‌اند و رقص درمانی یا رقص خلسه جایگاه محوری در زندگی معنوی دارد؛ در آن درمانگران برای درمان بیماری و بازگرداندن تعادل وارد حالات دگرگون‌شده هشیاری می‌شوند. اعتقادات بر آفریدگاری، خدایان فروتر و ارواح مردگان متمرکزند و در آیین، اسطوره و احترام عمیق و عملی به جانوران و گیاهانی که زندگی صحرا را پایدار می‌دارند بیان می‌شوند.