اروتیک نگوریمی

نگوریمی‌ها که به‌طور گسترده با نام نگورِمه (Ngoreme) نیز شناخته می‌شوند، مردمی کشاورز و دامدار در شمال تانزانیا هستند. سرزمین اصلی آنان در لبه غربی سرنگتی و میان سواحل دریاچه ویکتوریا و دشت‌های باز گسترده است. آنچه این مردم را به‌عنوان یک قوم کنار هم نگه می‌دارد، زبان مشترک، مجموعه‌ای از تبارهای نام‌دار و دلبستگی دیرینه به تپه‌ها، دره‌ها و محل‌های سکونت کهن مشخصی در منطقه‌ای است که امروز بخش سرنگتی نامیده می‌شود. آنان هرگز در انزوا زندگی نکرده‌اند. ایکوما، ناتا، ایسنیه، کوریا و زاناکی نیز در نزدیکی آنان زندگی می‌کنند و به زبان‌های خویشاوند سخن می‌گویند و در طول نسل‌ها مردم میان این جوامع از راه ازدواج، تجارت، اتحاد و مهاجرت در رفت‌وآمد بوده‌اند. نگوریمی بودن یعنی حفظ نامی متمایز در میان مجموعه‌ای از همسایگان به‌هم‌پیوسته، نه جدا ایستادن از ایشان.

زبان آنان که آن را نگوریمی یا نگورِمه نیز می‌نامند، یکی از زبان‌های بانتوی دریاچه‌های بزرگ است و در همان خوشه نزدیکی قرار دارد که کوریا و زاناکی در آن جای می‌گیرند. تقریباً همه افراد زبان سواحیلی را نیز به‌کار می‌برند، زبان مدرسه، بازار، کلیسا و دولت. خانوارهای روستایی ذرت، سورگوم، ارزن و کاساوا می‌کارند و گاو، بز و گوسفند نگه می‌دارند. دام تنها برای خوراک اهمیت ندارد: مدت‌هاست که بخشی از شیربها و معیار سنجش جایگاه خانواده بوده است.

مسیحیت گسترده است و جماعت‌های کاتولیک و پروتستان که در دوران استعمار و پس از آن در منطقه مارا ریشه دواندند، در آن حضور دارند. این آیین به‌سادگی جایگزین آداب کهن‌تر نشده است. عضویت در تبار و احترام به نیاکان هنوز در زندگی خانوادگی وزن دارد و گذار به بزرگسالی همچنان امری جدی برای جامعه تلقی می‌شود. در سراسر منطقه مارا، این آیین‌های آغاز بزرگسالی مدت‌هاست که ختنه را نیز دربرمی‌گیرد. ختنه دختران در تانزانیا ممنوع است و همچنان موضوعی حل‌نشده در کشمکش میان خانواده‌هایی که به این رسم پایبندند و فعالان محلی که برای پایان دادن به آن می‌کوشند، باقی مانده است.

چند ضربه سخت، تاریخ این گوشه از تانزانیا را شکل داد. طاعون دام و قحطی در دهه 1890 مردم غرب سرنگتی را ویران کرد. سپس فرمانروایان استعماری آلمان و پس از آن بریتانیا، رؤسای منصوبی را بر جوامعی تحمیل کردند که پیش‌تر به دست بزرگان و تبارها اداره می‌شدند. در دهه 1970، کارزارهای اسکان روستایی دولت بسیاری از روستاییان تانزانیایی را به شهرک‌های برنامه‌ریزی‌شده کوچاند. حفاظت از محیط‌زیست بیشترین تأثیر را داشته است. پارک ملی سرنگتی و منطقه‌های شکار ممنوع در کنار غربی آن، زمین‌های پیشین شکار و چرا را به قلمرو حفاظت‌شده بدل کردند. دسترسی به زمین، حمله حیات وحش به محصولات و تعیین مرزهای پارک هنوز بخشی از زندگی روزمره جوامع این منطقه است.