اروتیک آوئر

آویر مردمی کوچک از جنگل خشک ساحلی پشت لامو هستند، در نواری از کنیا که به سمت شمال و شرق تا مرز سومالی ادامه دارد. بیشتر بیگانگان ایشان را با نام «بونی» می‌شناسند، نامی که همسایگان دامدارشان بر آنان نهادند تا شکارچیان را گروهی فروتر نشان دهند، و آویرها خودشان هرگز از این نام استفاده نمی‌کنند. زبانشان کوشی است و در همان خوشهٔ Omo-Tana جای می‌گیرد که سومالیایی و گاره نیز در آن هستند، یعنی نزدیک‌ترین خویشاوندان زبانی‌شان مردمان شتردار و گاودار هستند. اما آویرها چنین نبودند. زندگی‌شان بر شکار، دام‌گذاری و بیش از همه بر عسل استوار بود، و در بیشه‌زار و جنگل آب‌های زیرزمینی رفت‌وآمد می‌کردند که از جاده مانند دیواری سبز و نفوذناپذیر به نظر می‌رسد، اما برای کسی که در آن بزرگ شده، مجموعه‌ای از مکان‌های نام‌دار، چشمه‌های آب و درختان کندوساز است. این شکاف میان ظاهر جنگل از بیرون و شناخت آن از درون، بخش بزرگی از آنچه بر سر ایشان آمده را توضیح می‌دهد.

عسل رشتهٔ پیوندی است که در سراسر زندگی آویرها جریان دارد و همراهی را در خود دارد. شکارچیان عسل با پرنده‌ای به نام راهنمای عسل بزرگ کار می‌کنند؛ پرنده‌ای که مردم را به کندوهای وحشی می‌رساند و موم و لارو باقی‌مانده را سهم خود می‌گیرد. شکارچی سوت می‌زند، پرنده پاسخ می‌دهد و پیش می‌رود، و این ترتیب پابرجاست چون هر دو طرف به آن پایبندند. مدیران استعماری و سپس دولت کنیا هیچ مقوله‌ای برای این همه نداشتند و شکار جنگلی را قاچاق تلقی کردند؛ ممنوعیت ملی شکار در سال ۱۹۷۷ معیشت را به جرم بدل کرد. پیش‌تر، درگیری شفتا در دهه ۱۹۶۰ خانواده‌های آویر را از عمق جنگل به سکونتگاه‌های کنار جاده رانده بود و بیشترشان همان‌جا ماندند. اسلام از راه قرن‌ها تجارت، وصلت و همسایگی با سواحل سواحیلی به آنان رسید و امروزه بیشتر آویرها مسلمان سنی‌اند، با این تفاوت که آیین‌های قدیمی‌تر مرتبط با جنگل را کنار نگذاشته‌اند بلکه در خود جذب کرده‌اند.

جمعیت ایشان چند هزار نفر است که آنان را از کوچک‌ترین جوامع به رسمیت‌شناختهٔ کنیا می‌سازد، و زبانشان در شمار زبان‌های در خطر قرار دارد، زیرا هر نسل بیشتر کارهای روزمره را به زبان سواحیلی انجام می‌دهد. از سال ۲۰۱۵ سرزمین ایشان منطقهٔ عملیات نظامی بوده است، با بسته شدن جاده‌ها و مدارس، زیرا گروه‌های مسلح در همان جنگلی پنهان شدند که آویرها بهتر از هر کس می‌شناسند. آنان هنوز آنجا هستند و همچنان بر ادعای زمینی پافشاری می‌کنند که بر روی کاغذ، همه‌چیز جز سرزمین خودشان نامیده شده است.