اروتیک ماهافالی

ماهافالی‌ها در یکی از خشک‌ترین گوشه‌های ماداگاسکار زندگی می‌کنند، در دشت‌های کم‌ارتفاعی که از کانال موزامبیک به سمت داخل کشیده شده‌اند، میان رودخانه‌های Onilahy و Menarandra، و شهرهای Betioky و Ampanihy مرکز بازارهای آن‌ها هستند. این سرزمین، جنگل‌های خاری است: بوته‌زارهای خاردار، درختان اختاپوس، درختان بائوباب، و بارانی که دیر می‌بارد یا اصلاً نمی‌بارد. حدود 150,000 نفر خود را ماهافالی می‌دانند و آنچه در نظر بیگانگان آن‌ها را متمایز می‌کند، نه پوشاک و نه گویش، بلکه چیزی است که می‌سازند. گورهای آن‌ها مستطیل‌های سنگی به اندازه یک اتاق است که اغلب از هر خانه‌ای در روستا محکم‌تر است، با شاخ و جمجمه‌های زبوهایی که در مراسم تدفین کشته می‌شوند محصور شده و با aloalo آراسته می‌شود، یعنی ستون‌های چوبی حکاکی‌شده‌ای که در آن‌ها طبقات نقوش هندسی برش‌خورده روی هم قرار گرفته و در بالا پیکری جای دارد: پرنده، سوار، زبو، کامیون یا بازیکن فوتبال. این پیکر تزیین نیست. چیزی را درباره کسی که زیر آن خفته بیان می‌کند.

آن‌ها به گویشی از زبان مالاگاسی سخن می‌گویند که، مانند همه ساکنان این جزیره، آن را در خانواده آسترونزیایی قرار می‌دهد: نزدیک‌ترین خویشاوندان این زبان در جنوب بورنئو، آن‌سوی اقیانوس، تکلم می‌شود. روایت‌های خودشان و شواهد گسترده‌تر به ورود آن‌ها از ساحل جنوب‌شرقی آفریقا حدود قرن دوازدهم اشاره دارند و جمعیت هر دو جریان را در خود دارد. ثروت با شمار دام سنجیده می‌شود و زبو بیش از آنکه دام باشد، به‌عنوان حسابی جاری با مردگان عمل می‌کند: در تدفین‌ها قربانی می‌شود، شاخ‌هایش بر گور نصب می‌گردد و شمارش آن معیاری عمومی از آن است که خانواده چه بدهکار بوده و چه پرداخته است. زندگی روزمره بر پایه fady می‌گذرد، یعنی ممنوعیت‌هایی که بسته به تیره و تبار فرق می‌کند و می‌تواند به غذا، روز، جهت یا کلمه‌ای مربوط باشد. کلیساهای مسیحی، عمدتاً در شهرها، پیشرفت کرده‌اند، اما تعهد به نیاکان همان دین عملی است. این نام معمولاً به «کسانی که مقدس می‌سازند» ترجمه می‌شود که با آن سازگار است.

از نظر سیاسی، ماهافالی‌ها در پادشاهی‌های کوچکی سازمان یافته بودند که تحت فرمان تیره‌هایی از دودمان Maroserana اداره می‌شدند، همان ریشه سلسله‌ای که ساکالاوا را در شمال تشکیل می‌دهد، و تا اوایل قرن بیستم در برابر کنترل فرانسه مقاومت کردند. امروزه بیشتر آن‌ها کاساوا، ذرت و سیب‌زمینی شیرین را در خاکی نازک کشت می‌کنند و گله‌داری گاو و بز را در میان خشکسالی‌های مکرر و فصل‌های قحطی‌ای که جنوب آن را kere می‌نامد ادامه می‌دهند. امپانیهی سابقه طولانی در تولید فرش موهیر دارد که از پشم بز آنگورا بافته می‌شود. ماهافالی‌های جوان‌تر برای کار به Toliara و پایتخت می‌روند و پول به خانه می‌فرستند، که معمولاً در ازای یک مراسم تدفین است.