اروتیک منداری

ماندری‌ها به معنای واقعی کلمه مردمان دامدارند: گله سرمایهٔ بانکی، قرارداد ازدواج، سند خانوادگی و دلیل اکثر مشاجره‌هاست، و تقریباً هر چیزی که یک بیگانه دربارهٔ آنان متوجه می‌شود از همین‌جا آغاز می‌شود. آنان در ترقوکه و اطراف آن زندگی می‌کنند، بر کرانه‌های نیل سفید در شمال جوبا در جنوب سودان، روی زمین‌های علفزاری که طبق برنامه‌ای که گله‌ها بر اساس آن جابه‌جا می‌شوند سیل می‌گیرد و خشک می‌شود. در فصل خشک، اردوگاه‌ها در دشت‌های کنار رودخانه گسترده می‌شوند، صدها گاو بلندشاخ به ردیف بسته شده‌اند و آتش‌های فضله تمام شب آهسته می‌سوزند تا پشه و مگس تسه‌تسه را دور کنند. خاکستر سفید این آتش‌ها به‌عنوان ضدآفتاب و دافع حشره روی پوست مالیده می‌شود، و از ادرار گاو برای شستن مو استفاده می‌شود که آن را به رنگ نارنجی زنگ‌زده رنگ‌بری می‌کند. هر دوی این کارها پاسخ‌های عملی به مشکلات واقعی‌اند و آن‌قدر عکس گرفته شده‌اند که اردوگاه دام ماندری خود به ژانری از عکاسی سفر تبدیل شده است.

زبانشان، کوتوک نا ماندری، به زبان باری آن‌قدر نزدیک است که گویشی از آن به شمار می‌آید، و این آنان را در شاخهٔ نیلی شرقی از خانوادهٔ نیلی‌صحرایی کنار باری، پوجولو، کاکوا، کوکو و نیانگوارا قرار می‌دهد، خوشه‌ای که معمولاً با نام کارو گروه‌بندی می‌شود. کشت ذرت دانه‌ریز و ماهیگیری از نیل بیشترین تغذیهٔ واقعی را تأمین می‌کنند. گاو ثروت است نه غذای روزانه، و برای شیر و برای آنچه با آن مسائل حل می‌شود نگهداری می‌شود: مهریهٔ عروس به ده‌ها راس می‌رسد، و مردی ممکن است لقب ستایشی برگرفته از گاوی محبوب داشته باشد. مسیحیت، کاتولیک و آنگلیکن، اکنون وابستگی غالب است، اما بر چارچوبی کهن‌تر استوار است نه اینکه جایگزین آن شده باشد، چارچوبی با خدای برترِ به نام نگون، نیاکانی که همچنان در کار خانواده دخالت دارند، و باران‌سازی به‌عنوان مقامی موروثی و نه یک استعارهٔ زبانی.

قرن نوزدهم غارت‌های تجارت عاج و برده‌داری ترک‌ها و مصری‌ها را به بالای رود آورد، سپس حکومت انگلیسی‌مصری آمد، و ماندری‌ها در طول همهٔ این دوران غریبه‌ها را می‌پذیرفتند: مردم‌نگاری منطقه در میانهٔ قرن عمدتاً مطالعهٔ این است که چگونه خانواده‌های آواره به رؤسای ماندری پیوستند و طی یک یا دو نسل خودشان ماندری شدند. این عادت جذب‌کردن، علیه تصور آنان به‌عنوان گروهی بسته استدلال می‌کند. دو جنگ داخلی سودان ترقوکه را خالی و دوباره پر کرد، استقلال در سال 2011 با انتظارات همراه آمد، و درگیری‌هایی که در سال 2013 آغاز شد، غارت مسلحانهٔ دام را به منطقه بازگرداند و همان‌جا ماند. جوانان هنوز فصل‌هایشان را در اردوگاه‌ها می‌گذرانند، این بار با تلفن و تفنگ میان گله‌ها، و به شهرهایی بازمی‌گردند که کسی در آن‌ها آغشته به خاکستر نیست.