اروتیک بنچ

بنچ‌ها مردمی کشاورز در ارتفاعات مرطوب جنوب‌غربی اتیوپی هستند، و نخستین چیزی که غریبه‌ها معمولاً درباره‌ی آنان می‌آموزند زبانشان است. زبان بنچ، یا بنچنون، شش نواخت را از هم تمیز می‌دهد: پنج نواخت با زیر و بمی یکنواخت و یک نواخت خیزان، و همین آن را در شمار پرنواخت‌ترین زبان‌های ثبت‌شده در سراسر جهان قرار می‌دهد. زیر و بمی صدا چنان بخش بزرگی از معنا را بر دوش دارد که می‌توان این زبان را با سوت ادا کرد، مهارتی کاربردی در سرزمینی پرشیب و جنگلی که همسایه ممکن است در فاصله‌ی شنیدن صدا باشد اما رسیدن به او پیاده‌روی درازی بخواهد. همین نواخت‌ها را می‌توان روی کرار پنج‌سیمه نیز نواخت. بنچ به خانواده‌ی اوموتیک تعلق دارد که تقریباً به‌طور کامل در جنوب‌غربی اتیوپی یافت می‌شود، و نزدیک‌ترین خویشاوندان زبانی آن گونه‌های مِر و شه هستند که در همان تپه‌ها به آن‌ها سخن گفته می‌شود. کافا، زبان همسایه، خویشاوند دوری از همین خانواده‌ی اوموتیک است، میین‌ها در همان نزدیکی به زبانی سورمی سخن می‌گویند که از خانواده‌ای کاملاً دیگر است، و بیشتر بنچ‌ها امروز از امهری، زبان میانجی ملی، نیز استفاده می‌کنند. زبان خودشان با خطی برپایه‌ی الفبای لاتین نوشته می‌شود و در مدارس ابتدایی محلی تدریس می‌شود.

سرزمین آنان حول شهر میزان تفری در منطقه‌ی بنچ شکو متمرکز است، که بخشی از ایالت مردمان جنوب‌غرب اتیوپی است، ایالتی که رأی‌دهندگان در سال 2021 با همه‌پرسی ایجاد کردند. این‌جا یکی از بارانی‌ترین سرزمین‌های کشور است: یال‌های سبز، لکه‌هایی از جنگل ابری، و جاده‌های گلی سرخ. خانواده‌ها انسِت را کشت می‌کنند، موز کاذب نشاسته‌ای که پایه‌ی رژیم غذایی در سراسر جنوب اتیوپی است، همراه با ذرت، تارو و دیگر گیاهان ریشه‌ای. قهوه در این جنگل‌ها به‌صورت خودرو می‌روید، و قهوه، ادویه و عسل چیزهایی هستند که بیشتر خانواده‌ها می‌فروشند. آخرین سرشماری کامل، در سال 2007، حدود 350,000 بنچ را شمرد.

کتاب‌های قدیمی آنان را جیمیرا می‌نامند، نامی که غریبه‌ها داده‌اند و بنچ‌ها آن را توهین‌آمیز می‌دانند و نمی‌پذیرند. پیش از دهه‌ی 1890، فرمانروایی‌های کوچک آنان در سایه‌ی پادشاهی کافا قرار داشتند و به آن خراج می‌پرداختند. سپس ارتش‌های منلیک دوم جنوب‌غربی را تصرف کردند، و دهه‌های پس از آن بی‌رحمانه بود. نیروی کار کشاورزان محلی به مهاجران شمالی واگذار شد، و یورش برای برده‌گیری تا دیرزمانی در قرن بیستم ادامه یافت و بخش‌هایی را یکسره از سکنه خالی کرد. پافشاری بر نام بنچ، و بر منطقه و مدارسی که این نام را بر خود دارند، از همین تاریخ برمی‌خیزد. امروز بیشتر بنچ‌ها مسیحیان پروتستان‌اند، نتیجه‌ی کار مبلغان مذهبی در طول قرن گذشته، و مؤمنان کلیسای ارتدوکس اتیوپی و پیروان باورهای کهن‌تر نیز در کنارشان هستند. کلیسا در روز یکشنبه، چیدن قهوه در فصل آن، و زبانی که می‌توان آن را با سوت از این سوی دره به آن سو رساند: این طرحی منصفانه از زندگی امروز بنچ‌هاست.