اروتیک کیمبو

کیمبو مردم اوکیمبو هستند، ناحیه‌ای وسیع از جنگل‌زارهای خشک میومبو در مرکز جنوبی تانزانیا که بخش‌هایی از منطقه‌های تابورا، سینگیدا و مبیا را دربر می‌گیرد. آنان کمتر با یک بنای یادبود یا یک فرمانروا شناخته می‌شوند و بیشتر با شیوه زیستن در سرزمینی سخت: سکونتگاه‌های کوچک و پراکنده با فاصله‌های طولانی از بوته‌زار میان آن‌ها، جایی که جنگل به اندازه مزرعه‌ها اهمیت داشت. مردان کیمبو به شکارگری و گردآوری عسل وحشی و موم زنبور شهرت داشتند و جنگل هنوز هم شیوه امرار معاش مردم این سرزمین را شکل می‌دهد.

کیمبو زبانی بانتویی است. این زبان با نیامویزی و سوکوما که به دست مردمانی بسیار پرجمعیت‌تر در شمال سخن گفته می‌شوند، به همان گروه زبانی غرب تانزانیا تعلق دارد. این پیوند فراتر از واژگان است، زیرا تاریخ کیمبو دست‌کم از قرن نوزدهم با سیاست نیامویزی گره خورده است. زبان سواحیلی زبان مدرسه، تجارت و دولت است. بیشتر کیمبوهای امروز مسیحی یا مسلمان‌اند، اما باورهای کهن درباره نیاکان و درباره ارواحی که به قطعه‌های ویژه‌ای از زمین پیوند دارند، در کنار این دو دین بر جای مانده‌اند.

پیش از حکومت استعماری، اوکیمبو هرگز یک پادشاهی واحد نبود. از شمار زیادی زعامت کوچک و مستقل تشکیل می‌شد و اقتدار هر زعیم به‌شدت وابسته به وظایف آیینی‌اش نسبت به سرزمین بود. این پراکندگی منطقه را در دهه 1870 در برابر تسخیر آسیب‌پذیر کرد. نیونگو یا ماوه، جنگ‌سالاری از خاندان حاکم دولت نیامویزی اونیانیمبه، از سرزمین کیمبو دولتی نظامی ساخت. او در اوج تجارت کاروانی عاج و اسیران، از دسته‌های جنگاوری به نام روگا-روگا بهره گرفت و دولتش پس از مرگ او در 1884 هم دوام آورد. زعامت‌های کهن زیر حکومت آلمان و سپس بریتانیا ادامه یافتند. آنان پس از استقلال، و هنگامی که دولت تانزانیا نظام زعامت را لغو کرد، اختیارات رسمی خود را از دست دادند.

برای مردمی کوچک، کیمبو به‌طور استثنایی خوب مستندسازی شده‌اند. بخش عمده این امر مدیون مبلغ مسیحی کاتولیک و انسان‌شناس، ایلوارد شورتر، است که در دهه 1960 روایت‌های شفاهی زعامت‌های آنان را گردآوری کرد. سوابق او سلسله‌های خانوادگی زعیمان و داستان‌های بنیادگذاری را حفظ کرده که شاید پس از آنکه زعامت‌ها قدرت واقعی خود را از دست دادند، از میان می‌رفتند. برای مردمی که اغلب زیر نام همسایه بزرگ‌تر خود طبقه‌بندی می‌شوند، این سند ارزش دارد.