اروتیک وزو

اگر بپرسید چه چیزی کسی را Vezo می‌کند، پاسخ دربارهٔ کاری است که انجام می‌دهد، نه اینکه پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هایش چه کسانی بوده‌اند. در امتداد ساحل جنوب غربی ماداگاسکار، تقریباً از Toliara به سمت شمال و گذشته از Morombe به سوی دلتای Mangoky، Vezo بودن یعنی کار کردن با دریا: دریانوردی و پارو زدن با lakana، یعنی قایق تک‌چوبی دارای بالانس جانبی، خواندن صخره‌های مرجانی، اردو زدن روی ساحل برای یک فصل و کوچ کردن هنگامی که ماهی‌ها کوچ می‌کنند. انسان‌شناسانی که میان آنان زیسته‌اند، آنچه را خود Vezo ها دربارهٔ خودشان می‌گویند ثبت کرده‌اند: کسی از Vezo که به درون سرزمین می‌رود و کشاورزی پیشه می‌کند، دیگر Vezo نیست، و بیگانه‌ای که قایق‌رانی یاد می‌گیرد و از صید زندگی می‌کند، Vezo می‌شود. هویت در اینجا یک عمل است که یا حفظ می‌شود یا کنار گذاشته می‌شود. زبانشان لهجهٔ ساحلی زبان مالاگاسی است، زبانی آسترونزیایی که نزدیک‌ترین خویشاوندانش در جنوب شرقی بورنئو تکلم می‌شود، هزاران مایل آن‌سوتر در شرق اقیانوس هند، و همراه مهاجرانی آمد که از آن عبور کردند. بیگانگان اغلب Vezo ها را ذیل Sakalava قرار می‌دهند که پادشاهانشان قرن‌ها بر ساحل غربی فرمان راندند. اما بیشتر Vezo ها چنین نیستند.

سرزمین پشت سرشان جنگل‌های خاری و خاک نازک و خشک است، پس صخره همان میدان کار است. مردان با تور، قلاب‌های ریسمانی و نیزه ماهی می‌گیرند و گاهی روزها با بادبان در دریا می‌مانند؛ زنان و کودکان در پایاب‌ها هنگام جزر برای صید هشت‌پا کار می‌کنند، که هم غذای خانواده است و هم منبع اصلی پول نقد از زمانی که خریداران صادراتی رسیدند. خیار دریایی و باله کوسه هم در همین جهت کشیده شدند و ذخایر کم شد. پاسخ غیرعادی بود: از اواسط دهه‌ی 2000، روستاهای اطراف Andavadoaka شروع کردند برخی بخش‌های صخره را برای چند ماه به روی صید هشت‌پا ببندند و سپس برای صیدهای بسیار بزرگ‌تر بازگشایی کنند. این رویه به Velondriake تبدیل شد، شبکه‌ای از مناطق دریایی که خود روستاها اداره می‌کنند و در سراسر ساحل تقلید شد. اجداد وزنی بیش از هر کلیسایی دارند، هرچند بیشتر Vezo ها مسیحی هم هستند. با درگذشتگان مشورت می‌شود، برایشان غذا گذاشته می‌شود و از آنان اطاعت می‌شود، و خواسته‌هایشان از طریق fady منتقل می‌شود، یعنی ممنوعیت‌های ویژهٔ یک خانواده یا یک مکان: روزی که هیچ‌کس دریا نمی‌رود، غذایی که هیچ‌کس به آن دست نمی‌زند، بخشی از ساحل که به حال خود رها می‌شود. گورها به شیوه‌ای برای ماندگاری ساخته می‌شوند که خانه‌ها چنین نیستند؛ جدا از زندگان قرار می‌گیرند و گاهی با ستون‌های حکاکی‌شده و صحنه‌های نقاشی‌شده نشانه‌گذاری می‌شوند. خانه برای یک عمر است، گور برای دوره‌ای بسیار طولانی است.