اروتیک داورو

داورو مردمی کوهستانی در جنوب غربی اتیوپی هستند که سرزمینشان با رودها مشخص می‌شود. رود اُمُو از شرق و جنوب آن می‌گذرد و رود گوجِب از شمال آن را می‌بندد. در درون این حلقه، دامنه‌های پرشیب، باغ‌های انسِت و دره‌های گرم رودخانه‌ای قرار دارند. داورو پیش از رسیدن لشکریان منلیک دوم، نسل‌های متمادی پادشاهی خود را اداره می‌کردند. بیگانگان مدت‌ها این سرزمین را کولّو می‌نامیدند و نقشه‌های قدیمی هنوز از این نام استفاده می‌کنند. داورو نامی است که مردم خودشان را با آن می‌خوانند و اکنون نام منطقه‌شان است که مرکز آن شهر تارچا است.

پادشاهی بخشی از تاریخ است که داورو هنوز به آن اشاره می‌کنند. آشکارترین نشانه‌ی آن هالالا کِلا است، دیوار دفاعی سنگی بلندی که به پادشاهی به نام هالالا نسبت داده می‌شود و هنوز از میان تپه‌ها امتداد دارد. استقلال داورو در اواخر قرن نوزدهم پایان یافت، زمانی که امپراتوری در حال گسترش منلیک بیشتر جنوب غربی را در خود جای داد. از آن زمان نقشه‌ی سیاسی این منطقه چندین بار بازترسیم شده است. آخرین تغییر در سال 2021 رخ داد، زمانی که داورو به جدایی از منطقه‌ی گسترده‌ی ملل جنوبی رأی داد و به تشکیل منطقه‌ی جدید مردمان جنوب غربی اتیوپی کمک کرد.

زبان داورو به گروه امتو از زبان‌های امتیک تعلق دارد. این زبان به حدی به ولایتا، گاما و گافا نزدیک است که گویشوران آن‌ها عمدتاً می‌توانند یکدیگر را بفهمند. این نزدیکی در اواخر دهه‌ی 1990 جنبه‌ی سیاسی یافت، زمانی که مقامات کوشیدند هر چهار زبان را در یک زبان واحد کتاب‌های درسی به نام ویگاگودا ادغام کنند. این طرح اعتراض‌ها را برانگیخت که در ولایتا شدیدتر بود و کنار گذاشته شد. برای داورو، این ماجرا نشان داد که زبانشان هویتشان را مشخص می‌کند و صرفاً گونه‌ای از گفتار همسایگان نیست.

امروزه بیشتر داورو مسیحیان پروتستان هستند و در کنار آنان جامعه‌ی بزرگی از کلیسای ارتدوکس اتیوپی وجود دارد. زندگی کلیسایی در روستاها همان‌قدر که در شهر است، ریتم هفتگی را تعیین می‌کند. خویشاوندی همچنان اهمیت دارد: تبارهای منتسب به پدر به‌ویژه در ازدواج‌های ترتیب‌داده‌شده اهمیت دارند. کشاورزی بر محور انسِت متمرکز است، موز کاذبی که در برابر خشکسالی مقاوم است و خمیر تراشیده و تخمیرشده‌ی آن بخش بزرگی از جنوب غربی را تغذیه می‌کند؛ در کنار آن ذرت، تف، قهوه و دام نیز پرورش داده می‌شود. در دشت‌های پست کنار رود اُمُو پارک ملی شِبِرا چورچورا قرار دارد که داورو آن را با همسایگان خود، کونتا، تقسیم می‌کند. فیل‌ها و گاومیش‌ها هنوز در جنگل‌های آن رفت‌وآمد می‌کنند.