اروتیک سیلته

قوم Silt'e از معدود اقوامی است که در میان جهان گوراژ‌زبانِ گسترده‌تر جنوب‌مرکزی اتیوپی اکثریتشان مسلمان‌اند، و همین واقعیت تقریباً هر چیزی را که درباره‌ی نگاهشان به خود می‌دانیم شکل داده است. در بیشتر قرن بیستم، آنان از نظر اداری با همسایگان مسیحی و سنت‌گرای گوراژی‌شان زیر عنوان فراگیر «East Gurage» دسته‌بندی می‌شدند. این امر دلخور‌کننده بود. در همه‌پرسی ۲۰۰۱، مردم Silt'e با اکثریت بسیار بالا رأی دادند که به عنوان قومیتی مجزا با منطقه‌ی ویژه‌ی خود، یعنی Siltie، که از منطقه‌ی ملل جنوبی جدا می‌شد، به رسمیت شناخته شوند. این رأی‌گیری بر سر زبان نبود؛ Silt'e آشکارا زبانی گوراژی است و در شاخه‌ی حبشی زبان‌های سامی جنوبی، در کنار Wolane و Zay قرار دارد، بلکه بر سر نقش دین در تعریف یک ملت بود. آنان پیروز شدند.

سرزمین اصلی، کشور مرتفع و موج‌دار در جنوب آدیس آبابا است، میان شبکه‌ی رودخانه‌ی Gibe و دریاچه‌های دره‌ی ریفت، که انبوه از enset پوشیده شده است، یعنی موز کاذب که نشاسته‌ی گوشتی‌اش، پس از تخمیر در گودال‌ها طی ماه‌ها، غذای اصلی بیشتر جنوب اتیوپی است. کشاورزان Silt'e آن را در کنار چات، قهوه و غلات می‌کارند، و بازرگانان Silt'e محصولات را فراتر از منطقه می‌برند. تجارت رشته‌ی دوم داستان این گروه است. بازرگانان Silt'e در بازارهای آدیس، آداما و شهرهای ارسی حضوری شناخته‌شده دارند، و جامعه‌ی پرشمار Silt'e در کشورهای حاشیه‌ی خلیج فارس کار می‌کند و پول به خانه می‌فرستد؛ این پول در دو دههٔ اخیر چشم‌انداز روستاها را با بتن و ورق‌های موج‌دار دگرگون کرده است.

اسلام زود رسید؛ سنت، گرایش Silt'e به دین را به لشکرکشی‌ها و پیروان امام احمد بن ابراهیم الغازی، «Gragn»، در قرن شانزدهم پیوند می‌دهد، که جنگ‌هایش علیه حبشهٔ مسیحی نقشهٔ دینی ارتفاعات جنوبی را بازآرایی کرد. این دین سنی است و آشکارا رنگ صوفیانه دارد: زیارتگاه‌های قدیسان محلی زائران را جذب می‌کنند و مولد سالانه جمعیت زیادی را از سراسر منطقه گرد می‌آورد. زندگی روزمره نشانه‌های جامعه‌ی کشاورزی مسلمان را دارد: بانگ نماز بر فراز باغ‌های enset، بازارهای جمعه تا ظهر خالی می‌شوند، و از شراب عسل و آبجوی جو که زندگی اجتماعی گوراژهای مسیحی شمالی را روان می‌کند، پرهیز می‌شود. ازدواج معمولاً درون گروه می‌ماند؛ وابستگی به تبار همچنان در ارث و حل اختلاف اهمیت دارد، و شورای ریش‌سفیدان بیشتر آنچه را که به دادگاه دولتی نمی‌رسد رسیدگی می‌کند. زبان، اگر اصلاً نوشته شود، با خط حبشی نوشته می‌شود، هرچند سواد عربی اعتبار خاموش خود را میان تحصیل‌کردگان دینی دارد.